‬جواز واحد فنی مهندسی در خراسان رضوی صادر شد
رییس اداره تولید و بهره‌برداری سازمان صنایع و معادن خراسان رضوی گفت:
‪ ۳۲‬جواز واحد فنی مهندسی طی نیمه نخست امسال در این استان صادر شد.

مهندس قاسم کیومرثی روز دوشنبه به خبرنگار ایرنا گفت:فعالیت این واحدها شامل سیستم‌های مدیریت کیفیت ، صنایع برق و الکترونیک ، صنایع غذایی و دارویی، صنایع خودرو، صنعت نرم افزار، طراحی صنعتی، ماشین‌سازی و تجهیزات ، صنایع کشاورزی ، نساجی و چرم می‌باشد.

وی اعلام کرد: این واحدها در جهت بهره‌وری ، ارتقای کیفیت محصولات تولیدی و بهبود سطح فناوری فرآیندهای تولید، انجام بازرسی‌های فنی برای تایید نوع محصول و استفاده بهینه از امکانات سخت افزاری و نرم افزاری و توانمندیهای تخصصی موجود فعالیت دارند.

کیومرثی افزود : طی همین مدت هشت واحد فعال استان نیز پس از کسب شرایط احراز، توانستند پروانه فنی و مهندسی دریافت نمایند a

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:15توسط دژهنر |
این لباس ها اصلاً اورجینال نیست
شاید پرده برداشتن از یک موضوع خیلی پیش پا افتاده برای کسانی که اول از همه به مارک لباس اهمیت می دهند، زیاد خوشایند نباشد؛ خیلی از لباس هایی که من و شما با عنوان مارک های ایتالیایی، اسپانیایی و فرانسوی از فروشگاه هایی که مثلاً به آنها اطمینان داریم، می خریم دوخت خیاطان زبردست ترک یا حتی ایرانی است، اگرچه معمولاً فروشندگان ما هم از نظر زبردستی از این خیاطان کم نمی آورند و آنها هم یک برچسب «اصل» روی همان لباس می زنند و با آب و تاب فراوان آنقدر روی این موضوع تأکید می کنند که آخرش حتی کسی هم که به مارک خیلی دقت دارد، باورش شود که این مارک اصل است. البته پذیرفتن چنین ادعایی برای کسی که مارک لباس اهمیت زیادی برایش دارد سخت است ولی چه می شود کرد، این موضوع واقعاً «واقعیت» دارد.
این موضوع را می توان با واردکنندگان و فروشندگان لباس مطرح کرد و در این باره به نکات جالبی رسید.
یکی از تجار لباس که نه فقط واردکننده لباس است بلکه خودش یک فروشگاه بزرگ لباس در یکی از مناطق بالای شهر تهران دارد و ازقضا معروف است در فروشگاهش هر نوع مارک معروفی که شما بخواهید پیدا می شود. اما گویا یک جای کار ایراد دارد، چون معمولاً او برای وارد کردن جنس هایی که متعلق به کشورهای اروپایی است به ترکیه سفر می کند و همین موضوع بود که برای ما یک علامت سؤال بزرگ ایجاد کرد. اما توضیحات او در این باره جای تأمل داشت به ویژه وقتی که مدعی شد بخش بزرگی از این اجناس به اصطلاح اورجینال (اصل) نیست. «اگر بگویم که بیش از ۹۰ درصد جنس هایی که در بازار ایران و فروشگا ه های معتبر وجود دارد، اصل نیست، غلو نکرده ام چون بسیاری از لباس هایی که وارد کشور ما می شود یا به دست خیاطان حرفه ای ترکیه با نصب مارک کمپانی های معروف روی آنها تولید می شود و یا در گوشه و کنار همین تهران خودمان داخل تولیدی های زیرزمینی دوخته شده و به عنوان جنس مارک دار اصل وارد بازار می شود»
او ادامه می دهد: «البته شاید این کار برای مصرف کننده ایرانی بهتر هم باشد چون اگر قرار باشد این مارک های پرطرفدار واقعاً از کارخانه های اصلی به بازار ایران وارد شود قیمت آنها بسیار بالاتر از این اجناس مشابه است که آن وقت شاید تهیه آنها برای علاقه مندان ایرانی ممکن نباشد.»
اما آیا وجود چنین بازار مکاره ای واقعیت دارد؟ محمد آزاد رئیس شورای اصناف کشور گستردگی چنین موضوعی را در کشور قبول ندارد. اگرچه صحبت های بعدی او باز هم مهر تأییدی بر ادعای این واردکننده پوشاک است. او می گوید: «بازرسان شورای اصناف در مراجعاتی که به واحدهای پوشاک داشته اند، با چنین لباس هایی روبه رو شده اند که با وجود مارک خارجی، تولید ایران و یا کشورهای همسایه بوده است اما تعداد این گونه لباس ها اندک است و این گونه نیست که حجم بسیار زیادی از بازار پوشاک را در بربگیرد.»
وی ادامه می دهد: «البته فروشندگان این لباس ها خودشان به بازرسان اعلام کرده اند که این لباس ها تولید کارخانه اصلی نیست و تأکید هم کرده اند که به خریداران هم می گویند اما بااین وجود ما به آنها تذکر می دهیم تا مارک واقعی اجناس را روی لباس ها بزنند، ضمن آن که این البسه باید کد شناسایی داشته باشند تا مشخص شود لباس در ایران تولید شده است.»
رئیس شورای اصناف کشور، البته فروش پوشاک ایرانی که آرم خارجی دارد را نتیجه استقبال بهتر مردم می داند و خاطرنشان می کند: «بعضی از تولیدکنندگان با تولید تعداد زیادی از این آرم های تقلبی آنها را روی لباس ها می زنند چون تجربه به آنها ثابت کرده است که مردم این کالاها را بهتر می خرند اما با راهکارهایی که اندیشیده شده است، تلاش داریم چنین فرهنگ و روشی را اصلاح کنیم چرا که به اعتقاد ما اگر لباس خوب است باید مارک ایرانی داشته باشد و اگر بد است با مارک خارجی هم کیفیت ندارد.»
وی تصریح می کند: «البته از این لباس ها درکشورهای دیگر تقلب می شود و پس از تولید در کشورهایی غیر از کشور تولیدکننده، مارک ایتالیا و آلمان می خورد و بعد هم از طریق امارات و یا کشورهای دیگر در منطقه خاورمیانه توزیع می شود و حتی اخیراً هم دیده شده که برخی از لباس های چینی با مارک های اروپایی به بازار ما آمده است اما متأسفانه برای ما مقدور نیست که جلوی این کار را در خارج از کشور بگیریم و تنها کاری که می توانیم انجام بدهیم این است که جلوی فروش این لباس های وارداتی تقلبی را بگیریم مگر آن که لباسی به صورت قاچاق وارد کشور شود و به صورت غیرقانونی هم به فروش برسد که پیگیری آنها روند دیگری دارد.»
وی تأکید می کند: «از نظر ما کالاهایی که تولید ترکیه باشد اما با مارک معتبر عرضه شود، اجازه ورود به کشور را ندارد و قاچاق است، مگر آن که گمرک به آنها اجازه ورود بدهد که مسئولیت این قسمت از کار با ما نیست. هر چند که گاهی واردکنندگان لباس مدارکی را ارائه می دهند که از اصل بودن لباس حکایت دارد که این مرحله کار به قوانین کشورهای دیگر مانند ترکیه بستگی دارد و از ما کاری در زمینه این تقلب برنمی آید.»رئیس شورای اصناف کشور البته اعلام می کند که از کنترل ورود لباس های وارداتی به صورت قاچاق با جدیت جلوگیری می شود و تصریح می کند: «خوشبختانه واردات لباس های قاچاق خارج از کشور در سال جاری افت شدیدی داشته است و واردکنندگان لباس به صورت قانونمند و از طریق گمرک به این امر مبادرت می کنند.»
وی اضافه می کند: «به هر صورت براساس گزارش های موجود ۲۵۰ واحد تولید و فروشگاهی در ماه های اخیر از سوی نیروی انتظامی پلمب شده است که تعداد زیادی از آنها یا مجوز و پروانه کسب نداشته اند و یا از آرم هایی استفاده کرده اند که متعلق به پوشاک تولیدی آنها نبوده است و به عبارتی مارک تقلبی داشته اند، ضمن آن که درباره اجناس وارداتی نیز اگر بازرسان شورا در فروشگاه ها به اجناس قاچاق برخورد کنند، ضمن جمع آوری البسه، فروشنده را به هیأت های رسیدگی به تخلفات صنف معرفی می کنند و فروشنده متخلف نیز مطابق با قانون نظام صنفی جریمه می شود.»
اما یکی از راه های جلوگیری از تقلب در فروش البسه با مارک واقعی، کددار کردن پوشاک است که از تیرماه سال جاری به اجرا درآمد، رئیس شورای اصناف کشور یکی از علت های انجام این طرح را شناسایی دقیق پوشاک عنوان می کند و می افزاید: «براساس این طرح تمامی تولیدکنندگان داخلی ملزم شده اند آرم خودشان را روی لباس نصب کنند تا تولید داخل بودن لباس کاملاً مشخص شود، علاوه بر این لباس هایی نیز که از خارج کشور وارد می شود باید کد و برگ سبز قانونی ورود به کشور را داشته باشند.»
وی ادامه می دهد: «کددار کردن لباس ها به معنای شماره ای است که هر تولیدکننده، از اتحادیه تولیدکنندگان پوشاک دریافت می کند تا اجناسش از دیگران متمایز شود که با اجرای این طرح هر تولیدکننده باید در صورت تخلف در مورد نحوه طراحی لباس، نوع و جنس آن پاسخگو باشد.»
وی ادامه می دهد: «طرح شناسنامه دار کردن لباس های خارجی نیز در حال انجام است. براین اساس کالاهای وارداتی نیز موظف به داشتن کد هستند، ضمن آن که برطبق اعلام وزارت بازرگانی همه واحدهای تولیدی پوشاک تا پایان سال ۸۷ مهلت دارند تا کالاهای خود را کدگذاری کنند.»
اما شواهد امر حکایت از این نکته دارد که کددار کردن پوشاک در ماه های اخیر منجر به ایجاد شبکه ای زیرزمینی برای تولید و فروش لباس شده است، به نحوی که در مراجعه به برخی فروشگاه ها، فروشندگان کالاهایی را که شرایط دریافت کد ندارد و یا مارک های تقلبی دارد، و به صورت مخفیانه تولید شده است به صورت مخفیانه هم به فروش می رسانند.
رئیس شورای اصناف کشور البته وجود این شبکه های زیرزمینی را نمی پذیرد بلکه کددار کردن پوشاک را راهی برای جمع آوری این شبکه های زیرزمینی تولید و عرضه پوشاک می داند و معتقد است که با اجرای این طرح شبکه های زیرزمینی تقریباً متلاشی شده اند. وی خاطرنشان می کند: «البته اگر گزارشی مبنی بر فعالیت این تولیدی های غیرمجاز دریافت شود، مکان آن بلافاصله از سوی نیروی اماکن پلمب می شود.»
موضوع دیگری نیز که در زمینه پوشاک کشور قابل بررسی است وجود لباس های نامناسب در فروشگاه های لباس است که با شئونات اسلامی ما تطبیقی ندارد. رئیس شورای اصناف کشور در این باره نیز می گوید: «چگونگی ظاهر پوشاک و همخوانی آن با شئونات کشور و فرهنگ ایرانی به صورت مداوم از طریق بازرسان شورای اصناف مورد بررسی قرار می گیرد و تمامی فروشندگان موظفند لباسی را در معرض فروش قرار دهند که در آن رعایت موارد فرهنگی و اخلاقی شده باشد.»
وی تصریح می کند: «چنانچه پوشاک تولیدی خصوصیات مورد نظر را نداشته باشد، هیچ فروشنده ای حق عرضه آن لباس را در هیچ فروشگاهی ندارد ضمن آن که اگر بازرسان شورا در فروشگاهی لباس نامناسبی را مشاهده کنند که به شئونات ملی و مذهبی ما صدمه وارد می کند، آن را صورت جلسه می کنند و پس از جمع آوری لباس، مسئولان واحد صنفی را برای تعیین جریمه به دادگاه معرفی خواهند کرد.»به گفته آزاد، پس از بازرسی واحدهای تولید و فروش پوشاک در ماه های اخیر ۳۸ واحد عرضه پوشاک در تهران به خاطر ارائه لباس های نامناسب، از سوی نیروهای اماکن نیروی انتظامی پلمب و موظف شده اند با قانونمند کردن عملکرد خود دوباره به فعالیت ادامه بدهند.
مارک های اورجینال و باکلاس روی جدیدترین لباس های سال، پشت ویترین مغازه های شیک و آنچنانی خیابان های بالای شهر و یا حتی بازار تهران چشمک می زنند و منتظرند تا با قیمت های آنچنانی به فروش برسند، اما کمی دقت ماجرا را جالب می کند این که لباس ها در هیچ کدام از ژورنال های کمپانی معروف تولیدکننده آن لباس موجود نیست.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:15توسط دژهنر |
بالاتر از سیاهی رنگی هست
در آستانه سالگرد کاهش تعرفه واردات چادر مشکی!
  
 
   
واردات سالانه ۶۰میلیون مترمربع چادر مشکی، ایران را به بزرگ‌ترین واردکننده این کالا در دنیا تبدیل کرده است.
این در حالی است که بیش از نیمی از نیاز داخلی چادر مشکی به صورت قاچاق وارد کشور می‌شود.
چادر مشکی که پیش از سال ۸۵ با تعرفه ۶۶درصدی از دو کشور کره‌جنوبی و امارات متحده عربی وارد کشور می‌شد، پس از دستیابی به فناوری رنگ پایدار از سوی شرکت نساجی ایران، و اعلام آمادگی چند شرکت نساجی برای تامین بخشی از نیاز داخلی کشور در تاریخ ۲۶مهرماه سال ۸۵ ناگهان به ۱۲درصد کاهش پیدا کرد.
اگرچه کاهش ناگهانی تعرفه واردات از سوی وزارت بازرگانی با شعار حمایت از مصرف‌کننده تحقق پیدا کرد اما آنچه که در این میان به دست نسیان سپرده شد حمایت از تولید داخلی بود.
امروز قریب به یک سال از به فراموشی سپردن تولیدکنندگانی که پس از ۴سال تحقیقات توان دستیابی به فناوری برای رقابت بازارهای جهانی را به دست آورده بودند و با کاهش ناگهانی تعرفه تلاش‌های خود را بی‌ثمر دیدند، می‌گذرد.
در آن تاریخ دولت کاهش تعرفه را راهی برای ورود قانونی این کالا به داخل کشور خوانده بود و چنین استدلال می‌کرد که واردکنندگان چادر مشکی با تعرفه بالا ناچار با سود کمتر این کالا را می‌فروشند و برخی نیز دست به قاچاق کالا می‌زنند در حالی که اگر تعرفه پایین بیاید ورود این کالا قانونی می‌شود.
اما این استدلال دولت نیز نه تنها از قاچاق این کالا نکاست بلکه براساس آخرین آمار ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز ۳۹میلیون مترمربع از ۶۰میلیون مترمربع نیاز داخلی به شکل قاچاق وارد کشور می‌شود و در واقع می‌توان گفت این سیاست نادرست بازار را در دست دلالان واردات چادر و قاچاقچیان سودآورتر از پیش نگه داشت.
چه اگر حاصلی جز این داشت تنها ۴درصد تولید چادر مشکی در داخل کشور صورت نمی‌گرفت و تولیدکنندگان از تمام توان خود برای تولید و حتی صدور این محصول استفاده می‌کردند.
این اقدام در حالی صورت گرفت که مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی نسبت به عوارض کاهش تعرفه هشدار داده و اعلام کرده بود که با کاهش نرخ تعرفه واردات پارچه چادر مشکی افزایش یافته و ممکن است بسیاری از پارچه‌های مشکی پس از کاهش تعرفه تحت عنوان پارچه چادر مشکی وارد کشور شود و به مصارفی غیر از چادر برسند که این امر در مرحله نخست تولیدکنندگان داخلی را که به فناوری مطلوب دست یافته‌اند از چرخه رقابت با پارچه وارداتی خارج کند و در مرحله بعد سایر پارچه‌های مشکی نیز در قالب پارچه چادر مشکی از پرداخت تعرفه گمرکی معاف شوند زیرا تشخیص این که پارچه به چه مصرفی می‌رسد غیر ممکن است.
دو ماه پس از کاهش تعرفه واردات چادر مدیرکل دفتر صنایع نساجی و پوشاک وزارت صنایع با ادعای حمایت از تولید کنندگان خبر بهره‌برداری از اولین کارخانه تولیدی این محصول را با تمام ویژگی‌های استاندارد کلاسیک در شهرستان خوانسار اعلام کرد.
مدیر اجرایی شرکت «نای زرین» خوانسار پس از گذشت یک سال از تاسیس کارخانه در این باره می‌گوید: خط تولید این کارخانه در مرداد ماه سال ۸۵ به بهره‌برداری رسید و در آن زمان برای تولید سالانه ۶میلیون متر مربع برنامه‌ریزی شده بود.
اما با مشکلاتی که وزارت بازرگانی با کاهش تعرفه واردات چادر ایجاد کرد پس از گذشت یک سال ناچار به برگرداندن خط به سمت تولید پارچه‌های غیر چادری شدیم.
محمدعلی شفیعی در ادامه می‌افزاید: متاسفانه این رفتار غیرمنطقی که تعرفه گمرکی واردات چادر مشکی ۱۲درصد است و واردات مواد اولیه آن ۲۰درصد هنوز ادامه دارد و هیچ مرجعی پاسخگوی این اقدام نیست.
به گفته شفیعی براساس قانون تعرفه گمرکی واردات مواد اولیه تولید کالا باید بسیار پایین‌تر از تعرفه گمرکی واردات کالا باشد ولی در مورد چادر مشکی این تعارض وجود دارد.
مدیر اجرایی شرکت نای زرین خوانسار میزان تولید چادر مشکی فعلی این کارخانه را ماهانه ۱۰هزار متر مربع اعلام می‌کند و می‌گوید: از مرداد ماه سال ۸۵ تا خرداد سال ۸۶ ماهانه ۶۰ تا ۷۰هزار متر مربع چادر مشکی در این کارخانه تولید و انبار می‌شد ولی پس از به نتیجه نرسیدن پیگیری‌ها برای رفع بحران واردات ناچار این میزان را به حداقل رساندیم.
وی تسهیل تولید این کالا به دلیل حمایت‌های دولت در کره جنوبی را عامل اصلی ناتوانی رقابت تولید کنندگان داخلی می‌داند. آنها تولید می‌کنند برای صادرات.
شفیعی معتقد است که این اقدام وزارت بازرگانی، فضا را برای مافیای واردات چادر حفظ کرده است در حالی که این وزارتخانه اگر سیاست حمایتی داشته باشد باید با کمک به تولیدکنندگان چادرمشکی بازار واردات آن را نیز به دست تولیدکنندگان این کالا بسپارد تا تعادل در واردات و تولید ایجاد شود و سود حاصل از واردات برای تولید این کالا در داخل هزینه شود.
امیررضا سخن‌چی، معاون شرکت ایران مرینوس، یکی از چهار شرکت تولیدکننده چادرمشکی در ایران نیز نسبت به وضعیت تعرفه‌های واردات مواد اولیه و چادرمشکی معترض است. وی می‌گوید: یک سال است که ما به فناوری رنگ‌رزی پارچه مشکی رسیده‌ایم و وزارت بازرگانی با اقدام غیرکارشناسانه خود تمام تلاش‌ها را بی‌ثمر گذاشت.
وی می‌افزاید: نسبت تعرفه ورود نخ و تعرفه ورود چادر مشکی غیرمنطقی است ولی هیچ نهادی پاسخگوی این رفتار نبوده است.
سخن‌چی تصریح می‌کند: شرکت ایران‌مرینوس توان تولید روزانه ۱۰هزار متر پارچه چادرمشکی را دارد که سالانه ۵/۲میلیون مترمربع از نیاز کشور را تامین می‌کند ولی در حال حاضر ما تنها روزانه یک‌هزار متر از این کالا را تولید می‌کنیم.
وی از بی‌نتیجه ماندن مراجعه شرکت‌های تولیدکننده چادرمشکی به وزارت بازرگانی، کمیسیون اصل ۹۰ مجلس، وزارت صنایع، وزارت کار و دیگر مراجع مربوط می‌گوید و معتقد است که مافیای واردات چادرمشکی این بازار را همچنان به سود خود نگه داشته‌ است.
یک عضو اتاق بازرگانی تهران نیز در این باره می‌گوید: از نظر منطقی تعرفه مواد اولیه باید به مراتب پایین‌تر از تعرفه ورود کالا باشد و این امر به جهت سیاست حمایت از تولید هدفمند به شرط ارتقای کیفیت و بهره‌وری در زمان محدود باید صورت پذیرد.
محمود دودانگه تاکید می‌کند: وضعیت تعرفه چادر مشکی نیاز به اصلاح دارد و اعتقاد ما بر این است که حمایتی با این منظور می‌تواند منتج به افزایش تولید داخلی با کیفیت بالا شود.
رئیس موسسه مطالعات و پژوهش‌های وزارت بازرگانی در ادامه می‌گوید: چادر کالای حساسی در کشور است و حمایت از آن باید با این حساسیت بالای آن بتواند تولیدکنندگان داخلی را تقویت کند در حالی که شرایط فعلی تولید چادر مشکلی را به رکود رسانده است. وی خاطرنشان کرد: این حمایت باید منطقی باشد و مشابه حمایت‌های انجام شده از صنایع خودروسازی که منجر به تولید محصولات بی کیفیت شده است، نباشد.
دودانگه در پایان بر منطقی کردن تعرفه‌های مربوط به تولید و واردات چادر تاکید کرد. براسا‌س آخرین آمار اعلام شده از سوی وزارت صنایع سالانه ۳۰میلیون چادر مشکی وارد کشور می‌شود که از این میزان سهم بزرگی نصیب واسطه‌ها و مافیای واردات این کالا می‌شود.
دلالان هر متر مربع چادرمشکی را به قیمت ۷۰ تا ۸۰ سنت از خارج خریداری می‌کنند و این در حالی است که شاهد فروش آن در بازار داخل حداقل به قیمت ۵هزار تومان هستیم.
به طوری که یک قواره ۶متری چادرمشکی بین ۱۵ تا ۵۰هزار تومان به فروش می‌رسد. در این میان آنچه نصیب مصرف‌کنندگان داخلی می‌شود پرداخت قیمتی گزاف و به ناحق برای محصول وارداتی است. نصیب تولیدکنندگان نیز انبارهایی مملو از چادرهایی مشکی به فروش نرسیده است و اما سهم دلالان سیاه دست، میلیون‌ها دلار سود از بازار واردات چادرمشکی است.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:9توسط دژهنر |
رونمایی از بزرگترین فرش دستباف جهان
2 میلیارد و 200 میلیون گره ایرانی بر بزرگترین فرش دستباف دنیا
بزرگترین فرش دستباف جهان توسط 1200 نفر بافنده هنرمندان ایرانی انجام شد
بافت این فرش به مدت 2 سال طول کشید
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:2توسط دژهنر |
اسامی شرکتها و کارخانجات حاضر در سیزدهمین نمایشگاه بین المللی ماشین آلات، مواد اولیه، منسوجات خانگی
این نمایشگاه از تاریخ 24 ماه جاری آغاز شده و به مدت 4 روز ادامه خواهد داشت. لیست شرکت کنندگان در این نمایشگاه را در فایل ضمیمه مشاهده کنید.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:0توسط دژهنر |
دومین جشنواره موضوعی نشریات دانشجویی سراسر کشور برگزار شد
به گفته خانم مائده شکروی مدیر مسئول نشریه انجمن علمی دانشکده مهندسی نساجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر در اختتامیه این جشنواره که در تاریخ 1 و 2 مرداد ماه در دانشگاه تهران برگزار شد آثار ارائه شده در دو بخش نشریات چاپی و نشریات الکترونیکی مورد بررسی هیئت داوران قرار گرفت به صورتیکه مقالات نشریات در 4 گروه فنی مهندسی ( به تفکیک رشته) و علوم پایه، هنر، علوم انسانی وعلوم پزشکی تقسیم بندی شده بودند.

جوایز مقالات نیز به سه صورت رتبه 1، رتبه 2 و شایسته تقدیر بخش بندی شد و در بین نشریات مربوط به صنعت نساجی  نشریه انجمن علمی دانشکده مهندسی نساجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر(جولا) حائز هر سه جایزه شده و رتبه 1 و 2 شایسته تقدیر به آقایان پیوندی، میلانی و پوراحمد تعلق گرفت.

شایان ذکر است که در داوری این  مقالات ساختار مقاله، تولیدی بودن، کاربردی بودن، تسلط نویسنده سبک بیان و نگارش دارای ضرایب جداگانه ای بودند.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:0توسط دژهنر |
پرسه در جشنواره قالی‌های نفیس
سومین جشنواره قالی‌های نفیس و دست‌بافته‌های عشایری ایران در فرصتی ۱۰ روزه در تهران در حال برگزاری است و هزاران فرش و دست‌بافته نقاط مختلف ایران در مساحتی دلنشین از ۵ تا ۱۰ تیر ماه در محل کاخ موزه سعدآباد هنر و پیشینه منقوش کهن ایران زمین را به نمایش گذاشته‌اند.
فضا، سرشار از رنگ گلیم ترکمن‌صحرا و جاجیم بختیاری است و این طرح رنگ و نقش ایرانی و هنر دست زن و کودک قشقایی است که بی‌صدا با چشمان خیره و جست‌وجوگر بازدیدکننده تهرانی که به دنبال طرح و نقشی نو می‌گردد، به گفت‌وگو نشسته است.
حس نوستالژیک بازدیدکنندگان وقتی قوی‌تر می‌شود که موزیک سنتی از رادیو محلی و با استقرار رادیو جوان به صورت زنده سراسری پخش می‌شود و رایحه دلنشین نان محلی در کنار سیاه چادر و سفید چادر عشایری، حس این فضا را کاملتر می‌کند.
جشنواره دو بخش دارد. یکی شامل قالی‌های نفیس با ۱۲۰ قطعه فرش بی‌نظیر از ۳۰ استاد صاحب‌نام و مشهور ایرانی است و ... فضای دیگر اختصاص به نمایش بیش از ۵ هزار فرش و دست بافته‌ عشایری دارد.
سعید محمدزاد اکبری، مدیر اجرایی جشنواره می‌گوید: صنعت سنتی ما هنوز بر روال سنتی پیش می‌رود که متاسفانه موجب زیان و ضرردهی دست‌اندرکاران و سرمایه‌گذاران این حوزه شده و از طرفی با توجه به مناسب نبودن تعداد نمایشگاه‌های بین‌المللی این مساله تشدید شده.
قبلا مرکز توسعه صادرات، نمایشگاه‌های خارجی بسیار خوبی برگزار می‌کرد که هم معرفی مناسبی از فرش ایرانی بود و هم بازاریابی موثری از فرش ایرانی را در کشورهای خارجی انجام می‌داد، ولی این مسوولیت متاسفانه از مرکز توسعه صادرات ایران به مرکز توسعه تجارت ایران محول شده که تا آغاز به کار این مرکز و آماده شدن شرایط و انجام کارهای زیربنایی، سهم عمده‌ای از بازار جهانی را از دست دادیم. در مقابل سرعت پوشش‌دهی بازارهای جهانی، رقبای قوی چون پاکستان، چین، ترکیه، نپال و اتیوپی زمانی را برای انجام این توقف‌ها در داخل به ما نمی‌دهند.
بحث رقبای خارجی که به میان می‌آید، رقیب چینی از همه قدرتمندتر به نظر می‌رسد. ظاهرا زمان از دست رفته صادرکننده داخلی، فرصت مغتنمی شده برای همتای چینی، کپی‌برداری هم که دیگر غریبه و آشنا نمی‌شناسد.
اکبری درباره بافت و کپی‌برداری فرش کاشان در یکی از شهرهای چین به همین نام می‌گوید: گرچه این خبر توسط مسوولان تکذیب شده، ولی نظر من به عنوان یک فعال حوزه خارجی و داخلی فرش، دور از انتظار نبودن این خبر است و اینکه با توجه به مسائلی که اشاره کردم، خیلی هم نباید به انجام نشدن این مساله دلخوش کنیم، که در آن صورت سهم بیشتری را از دست خواهیم داد.
گرچه پاسخگویی به نیاز کلی و جهانی فرش و عرضه این محصول ایرانی در اقصی نقاط جهان، خواسته دست‌اندرکاران صنعت فرش کشور نیست، ولی اینکه چه عواملی موجب شده تا نتوانیم پایمان را به اندازه گلیم خودمان هم دراز کنیم نکته اصلی ماجراست و مدیر اجرایی سومین نمایشگاه فرش‌های نفیس در این رابطه معتقد است: تمام دنیا ایران را با نام فرش آن می‌شناسند ولی متاسفانه به نظر می‌رسد که با اجرای سیاست‌های نه چندان درست در بخش تولیدی، در کمرنگ شدن این شناسه بین‌المللی، بی‌تقصیر نیستیم.
وقتی فرش‌های با ارزش افزوده بسیار بالا را در سطح تجاری معرفی می‌کنیم باید انتظار ضرردهی این قضیه را هم داشته باشیم سخت نیست اگر الگویی مثل مرسدس بنز را در نظر بگیریم که همیشه با در نظر گرفتن ارزش افزوده تولید کارخانه کره‌ای را هم با سوددهی به فروش می‌رساند.
در حال حاضر در قسمت فرش‌های نفیس این جشنواره، فرش‌هایی با قیمت هر مترمربع ۶ میلیون تومان وجود دارد که با فرش چینی متری ۲۰۰ دلار، غیر قابل رقابت است، ولی به نظر می‌رسد ندانسته و با عرضه غیرتخصصی این محصول، فرصت بیشتری را برای رقبای‌مان آماده می‌کنیم، فرش تبریز را در کنار، فرش اصفهان و یا گبه را در کنار فرش کاشان معرفی کردن فقط به از دست دادن جایگاه هر کدام از اینها منتهی می‌شود.
تمام این مسائل منجر به این شده که صادرات روز به روز سیر نزولی‌تری پیدا کند. وقتی سلیقه مردم دنیا به سمت دیگری جهت پیدا کرده و سطح و انتظار جهانی فقط به اندازه یک زیرانداز و در شرایط بهتر صرفا پوشش یک اتاق نزول پیدا کرده، عجیب نیست که محصول چینی و پاکستانی خریدار نداشته باشد. تا پیش از این کشورهای زیادی از پنج قاره در رده‌بندی جدول خواستاران فرش ایرانی قرار می‌گرفتند ولی ظاهرا و در حال حاضر دیگر نمی‌توان آمار دقیقی از طرفداران محصولات ایرانی، ارائه داد.
تغییرات آماری جدول صادرات فرش محصول عملکرد خود ماست. اینکه اولین طرفدار و متقاضی فرش ایران آلمان و یا آمریکاست، مهم نیست چون با انجام صادرات مجدد این آمار کمی دگرگون می‌شود، کما اینکه در حال حاضر اتریش یکی از مصرف‌کنندگان عمده فرش ایران است، همین طور کشورهای عربی.
دبی در حال حاضر توان مناسبی در جذب فرش ایرانی دارد به خصوص با وجود بازار بزرگ فرش که در این امارات دایر است، فرصت مناسبی را برای جبران کمبودها و عقب افتادگی‌هایی که در سایر نقاط دچار آن هستیم، مهیا کرده است و البته گام‌هایی در این زمینه برداشته شده از جمله سفارش بافت بزرگترین فرش‌های زیبا توسط کشورهای خلیج فارس و بافت فرش برای مجسد ابوظبی که طی دو هفته آینده مراسم رونمایی آن انجام می‌شود و خوشبختانه با آغاز به کار دکتر آصفی در سفارت امارات عربی متحده امیدواریم که قدم‌های موثر‌تری را در این زمینه برداریم و انشاءالله با تقویت مرکز توسعه تجارت ایران که در حال حاضر در دبی مشغول به کار است، فرصت‌های طلایی را از دست ندهیم.
دانستن رنگ و طرح امروز جهانی نکته کم اهمیتی نیست. زمان، زمان به روز شدن است و گرنه تولید داخلی که برای مصرف مشتری ایرانی کم نیست، گرچه بهترین مشتری ما، مشتری ایرانی است.»
بهداد رنجبر، که یکی از غرفه‌داران نمایشگاه هم بود، هم از حیطه کارشناسی (به لحاظ تحصیل‌ در رشته صنایع فرش) به نقد و بررسی نمایشگاه پرداخت. به اعتقاد رنجبر، مساعد نبودن زمان و مکان برگزاری نمایشگاه و عدم کفایت تبلیغات مناسب، شمار بازدیدکنندگان را تقلیل داده و جمعیت اندکی را به کاخ کشانده ولی با این حال استقبال همین تعداد از بازدید کننده‌ها هم بیشتر از طرح‌ها و نقش‌های ترجیحا غیر کلیشه‌ای است.
رنجبر می‌گوید: «به نظر می‌رسد ارائه طرح‌های جدید و تلفیق سنت و مدرنیته در این بازار، طیف وسیع‌تری از مشتریان را در بر می‌گیرد. به عنوان مثال عدم استفاده از پشم‌های دباغی و حلاجی شده و ظاهرا سنت‌شکنی بیشتر مورد توجه قرار گرفت و طرفدار پیدا کرد، در صورتی که تا به حال تصور بر این بود که این شیوه فقط در بازارهای خارجی رواج دارد، و فقط مشتریان اماراتی و آلمانی هستند که تنوع طلبند غافل از اینکه سلیقه ایرانی هم تغییر کرده است.»
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت17:0توسط دژهنر |
مسیر صادرات هموار می‌شود
با گذشت کمتر از یک هفته از دومین دیدار صادرکنندگان و تشکل های صادراتی با رئیس جمهور و دستور وی مبنی بر پیگیری مسائل و دغدغه های مطرح شده از سوی آنها، سازمان توسعه تجارت ۱۵ پیشنهاد را برای حل مشکلات پیش روی صادرکنندگان تدوین کرد که بزودی پس از تأیید وزیر بازرگانی، جهت تصویب به هیأت دولت ارائه خواهد شد.
نمایندگان تشکل های صادراتی و تعدادی از صادرکنندگان فعال کشور در ۲ هفته اخیر ۲ مرتبه به دیدار محمود احمدی نژاد رفتند تا با طرح دغدغه ها و مسائل پیش روی خود، موانع توسعه صادرات غیرنفتی کشور را چاره جویی کنند.
دستاورد دیدار اول تنظیم ۴ لایحه برای ارائه به دولت بود و جمع بندی مسائل مطرح شده در دیدار دوم و دستورات رئیس جمهور نیز بزودی ۱۵ پیشنهاد تدوین شده از سوی سازمان توسعه تجارت را برای تصویب روی میز دولت قرار خواهد داد.
مجتبایی، قائم مقام سازمان توسعه تجارت گفت: آنچه توسط این سازمان تدوین شده در واقع پیش نویس پیشنهاد مصوباتی است که رئیس جمهور در دیدار هفته گذشته خود با صادرکنندگان در مورد آنها دستور پیگیری دادند.
این پیشنهادات پس از تأیید وزیر بازرگانی به هیأت دولت ارائه خواهد شد.
‌● طـرح جــامع تســهیل و توسعه صادرات
براساس یکی از این پیشنهادات وزارت بازرگانی موظف خواهد شد با همکاری بخش های دولتی و تشکل های صادراتی، ضمن بازنگری قوانین و مقررات مرتبط با صادرات، طرح جامع تسهیل و توسعه صادرات غیرنفتی را برای تصویب در دولت یا مجلس شورای اسلامی تدوین و ارائه کند.
این وزارتخانه همچنین مکلف می شود با همکاری سایر وزارتخانه های اقتصادی و تخصصی طرحی را آماده کند تا براساس آن سازمان متولی صادرات (سازمان توسعه تجارت) بتواند مشکلات و مسائل صادرکنندگان را به سرعت و با قدرت حل کند.
● مشاور عالی رئیس جمهور در امور صادرات
از آنجا که بسیاری از صادرکنندگان در دیدار با رئیس جمهوری از وی بابت نداشتن مشاور در امور صادرات انتقاد کردند، احمدی نژاد در دیدار دوم موافقت خود را برای انتصاب یک مشاور صادراتی اعلام کرد. برهمین اساس در پیش نویس این پیشنهادات آمده است که «در جهت تسهیل و تسریع در تعامل بین صادرکنندگان و تشکل های صادراتی با ریاست جمهور، تشکل های صادراتی با محوریت سازمان توسعه تجارت ایران، نماینده ای را معرفی تا به عنوان مشاور عالی رئیس جمهور در امور صادرات منصوب شود.»
● صادرکننـدگان در مراجع تصمیم گیری
براساس یکی دیگر از این پیشنهادات، سازمان توسعه تجارت موظف خواهد شد با همکاری تشکل های صادراتی، نمایندگانی را برای حضور در جلسات عالی تصمیم گیری در کشور مثل دولت و شورای اقتصاد به منظور ارائه مشاوره و نظرات تخصصی تعیین کند.
از جمله مواردی که در دیدار صادرکنندگان با رئیس جمهور مطرح شد، لزوم تغییر ساختار میزهای تخصصی محصولات صادراتی برای افزایش صادرات بخصوص در بخش کشاورزی بود. از همین رو براساس پیشنهاد سازمان توسعه تجارت، وزارت بازرگانی موظف خواهد شد آئین نامه اجرایی ایجاد و برگزاری میزهای تخصصی توسعه صادرات محصولات دارای اولویت را به شورای عالی توسعه صادرات غیرنفتی ارائه کند.
● تسهــیل تــأمیــن مـالی تولیدات صادراتی
براساس پیشنهاد سازمان توسعه تجارت، بانک توسعه صادرات و صندوق ضمانت صادرات مکلف خواهند شد طرح جامع تسهیل تأمین منابع ریالی و ارزی تولیدات صادراتی و توسعه صادرات غیرنفتی کشور را از طریق وزارت بازرگانی به دولت ارائه کنند.
صندوق ضمانت صادرات همچنین مکلف خواهد شد با همکاری بیمه مرکزی ایران طرح افزایش پوشش های بیمه و ضمانت محصولات (کالا و خدمات) در جهت ترویج و توسعه صادرات غیرنفتی بخصوص در بازارهای هدف را از طریق وزارت بازرگانی به دولت ارائه کند.
● پرداخت تسهیلات صادراتی از حساب ذخیره ارزی
در دیدار دوم صادرکنندگان با رئیس جمهور، محمدرضا انصاری رئیس انجمن صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی خواستار اعطای تسهیلات صادراتی از محل حساب ذخیره ارزی به صادرکنندگان شد.
وی برای حل مشکل صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی پیشنهادات دیگری هم مطرح کرد که مورد موافقت ضمنی رئیس جمهور قرار گرفت.برهمین اساس سازمان توسعه تجارت برای رفع مشکلات این بخش پیشنهاد کرده است: دستورالعمل و ضوابط اعطای تسهیلات صادراتی حساب ذخیره ارزی به صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی در قالب اعتبار خریدار و همچنین تسهیلات سرمایه در گردش اصلاح شود.
وزارت بازرگانی هم با تدوین طرحی، صادرات خدمات فنی و مهندسی را از شمول محدودیت های احتمالی صادرات مصالح و کالاهای مورد نیاز اجرای پروژه های برون مرزی از جمله قیر، سیمان و آهن آلات خارج کند.
● همکاری ملی برای توسعه صادرات
جلب حمایت و همکاری تمام دستگاه ها و ارگان ها در جهت توسعه صادرات غیرنفتی یکی از رویکردهای اصلی سازمان توسعه تجارت و از جمله درخواست های صادرکنندگان از مسئولان در سال های اخیر بوده است.
براساس مجموعه پیشنهادات این سازمان، وزارت امور خارجه موظف خواهد شد با بررسی فعالیت های اقتصادی سفارتخانه ها در خارج از کشور، سفرا و رایزنان اقتصادی سفارتخانه ها را ملزم کند تا در زمینه توسعه صادرات غیرنفتی و معرفی کالا و خدمات ایرانی در آن کشورها فعالیت بیشتری انجام دهند.
سایر وزارتخانه ها نیز موظف می شوند هنگام ملاقات مقامات ارشد کشورمان با سایر کشورها، برگزاری کمیسیون های مشترک و یا اعزام هیأت ها، نمایندگان تشکل های صادراتی را نیز به همراه برده و از قبل برای ملاقات ها و بازدیدهای آنها با کمک خودشان برنامه ریزی کنند.در این راستا وزارت امور خارجه مکلف خواهد بود برای ارتقای خدمات بخش اقتصادی نمایندگی های کشورمان در خارج، آموزش های لازم را به طور مستمر برای کارکنان ذیربط خود ارائه کرده و تمهیدات لازم را برای تعامل تشکل های صادراتی با سفرا و نمایندگان کشورمان در خارج از کشور به صورت مستمر فراهم کند.
● تسهیل صادرات فرآورده های پایه نفتی
در پیشنهادات سازمان توسعه تجارت برای تسهیل بررسی و نظارت بر فرایند صادرات محصولات و فرآورده های پایه نفتی، وزارت بازرگانی موظف شده است پیگیری های لازم در این زمینه را انجام داده و ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و سایر دستگاه های ذیربط نیز در رویه نمونه برداری و صدور مجوز، بازنگری و تسریع کنند.
علاوه بر این، وزارت امور اقتصادی و دارایی هم بررسی?های لازم برای شمول معافیت مالیاتی این محصولات را مطابق برنامه چهارم توسعه انجام داده و نتیجه را برای تصمیم گیری به دولت ارائه دهد.
● منطقه ویژه صادرات فلزات قیمتی
رئیس جمهور در دیدار اخیر خود، برای حل مشکلات صادرکنندگان فلزات و سنگ های قیمتی نیز دستور پیگیری دادند که در همین ارتباط پیشنهاداتی برای تصویب به هیأت دولت ارائه خواهد شد.
براین اساس، وزارت صنایع و معادن موظف خواهد شد برای ایجاد منطقه ویژه تولیدی صادراتی فلزات قیمتی و سنگ های گرانبها و نیمه گرانبها و صنایع جانبی، نسبت به اعطای مجوز فعالیت برای واحدهای تولیدی در شعاع ۱۲۰ کیلومتری تهران اقدام کند.بانک توسعه صادرات هم موظف می شود با همکاری سازمان توسعه تجارت، طرح ایجاد بانک طلا برای تأمین نیاز واحدهای تولیدی و صادراتی مرتبط را تدوین کند.در این ارتباط، بانک مرکزی هم باید مکانیزم مناسب برای اعطای وام از محل منابع ذخیره طلای کشور به تولیدکنندگان این رشته را تدوین و ارائه کند.
بررسی برای حذف سود و عوارض واردات مواد اولیه فلزات گرانبها و تقلیل سود بازرگانی جواهرات نیز بر عهده وزارت بازرگانی خواهد بود.
● رشد پایدار صادرات غیرنفتی
مهدی غضنفری، رئیس کل سازمان توسعه تجارت در مورد تأثیر تصویب و اجرای پیشنهادات مذکور به روند توسعه صادرات غیرنفتی کشور گفت: این پیشنهادات که بزودی توسط وزارت بازرگانی به هیأت دولت ارائه می شود، در صورت تصویب می تواند مشکلات بسیاری از صادرکنندگان را حل کرده و با تسهیل روند صادرات، در پایدار شدن رشد صادرات غیرنفتی مؤثر واقع خواهد شد.
وی ابراز امیدواری کرد با توجه به نظر مثبت رئیس جمهور، جلسات و دیدار وی با صادرکنندگان به صورت دوره ای و مرتب برگزار شود.‎
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:59توسط دژهنر |
دیروز صادرکننده طلای سفید اما امروز...؟!
رییس هیات مدیره اتحادیه پنبه‌کاران پارس با تاکید بر اینکه در برهه‌ای تولید پنبه بعد از نفت بیشترین ارزآوری را در کشور داشت، افزود: در این زمان سطح زیر کشت پنبه در کشورمان ۳۲۰ هزار هکتار، تولید پنبه محلوج ۱۶۵ هزار تن، پنبه دانه روغنی ۲۹۰ هزار تن و میزان صادرات نیز ۸۰ هزار تن بود.
مهندس علی مظفری روز گذشته در همایش شرکت‌های تعاونی کشاورزی پنبه‌کاران عضو اتحادیه تعاونی‌های کشاورزی پنبه‌کاران پارس، اظهار کرد: در این دوره سهم پنبه ایران در مقیاس جهانی از نظر سطح زیر کشت، تولید الیاف و صادرات به ترتیب یک و یک و ۹/۱ درصد و از جایگاه مناسبی برخوردار بوده است.
وی خاطرنشان کرد: بعد از پیروزی انقلاب به دلیل ایجاد ممنوعیت صادرات پنبه و انحصار بازار داخل، سطح زیر کشت پنبه و میزان تولید آن به تدریج کاهش یافت به گونه‌ای که در سال ۸۵، با بیشترین میزان کاهش در دوره ۴۰ ساله اخیر مواجه و تولید آن به ۷۵ هزار تن الیاف محدود و متاسفانه کشور ما به واردکننده پنبه تبدیل شده است.
مظفری ادامه داد: همزمان با کاهش شدید سطح زیر کشت پنبه از ۱۰۶ کارخانه پنبه پاک‌کنی حدود ۲۶ کارخانه ورشکسته و در سال ۸۵ از ۸۰ کارخانه باقیمانده ۴۰ کارخانه تعطیل و تنها ۴۰ کارخانه با حداقل ظرفیت و در زیر آستانه اقتصادی مشغول به کار بوده و علاوه بر آن صنایع روغن‌کشی پنبه‌ای نیز با حداقل ظرفیت و زیان‌دهی مشغول به کار بود و در مجموع بیکاران بخش زراعی و پنبه پاک‌کنی و روغن‌کشی در دو سال اخیر حدود ۴۰ هزار خانوار برآورد می‌شود.
رییس هیات مدیره اتحادیه پنبه‌کاران پارس تاکید کرد: خارج شدن پنبه از تناوب کشت با گندم موجب بالا رفتن سمپاشی گندم شده و در سال‌های اخیر سمپاشی گندم تقریبا سه برابر شده که این امر موجب آلوده شدن محیط زیست شده است.
وی افزود: اگر توجه داشته باشیم که پنبه تنها محصولی است که به دلیل ایجاد حداقل ۹ ماه کار در سال اسکان دهنده خانوار کارگران این بخش کشاورزی در روستا‌هاست و مانع از مهاجرت بی‌رویه روستاییان به شهر‌ها و حاشیه‌نشینی شده که خود در افزایش ضریب امنیت اجتماعی و کشور نقش مهمی‌ دارا است، اهمیت این محصول صنعتی مشخص می‌شود که چرا اکثر دولت‌ها برای حفظ تولید این محصول یارانه پرداخت می‌کنند.
مظفری ادامه داد: بررسی‌های کمیته مشورتی بین‌المللی پنبه (ICAC) نشان می‌دهد که میانگین یارانه مستقیم تولیدی اکثر کشور‌های پنبه‌خیز حدود ۴۰ سنت در هر کیلو است و میانگین یارانه مستقیم صادراتی پرداختی به صادرکنندگان پنبه حدود ۱۰ سنت در هر کیلو پنبه است ولی در کشور ما عملا نه تنها یارانه‌ای پرداخت نمی‌شود، بلکه با پایین نگه داشتن قیمت تضمینی پنبه عملا مالیات پنهانی را به پنبه کاران تحمیل می‌کنند.
وی خاطرنشان کرد: بررسی‌های پیشینه قیمت‌گذاری پنبه در سطح ملی و جهانی نشان دهنده این مساله است که به منظور تشویق پنبه‌کاران به کشت پنبه قیمت وش پنبه بایستی معادل سه برابر قیمت گندم تضمین شود.
وی با بیان اینکه عدم حمایت از پنبه و تحت فشار قرار دادن قیمت‌ها موجب شده است که سطح کشت پنبه به حدی کاهش یابد که امروزه برای تامین نیاز صنعت نساجی کشور نیازمند واردات شویم، افزود: به رغم اینکه بهره‌های پایین بانکی کشور‌های خارجی و پایین بودن قیمت پنبه آن‌ها، تجار ما را ترغیب به واردات پنبه می‌کرد همه ما از این امر مهم غافل ماندیم که پس از وابسته شدن و از دست دادن تولید داخل و با افزایش قیمت‌های بین‌المللی چه اتفاقی برای این بخش صنعتی خواهد افتاد.
مظفری ابراز عقیده کرد: حال چه کسی بایستی پاسخگو باشد، همه مدعی هستیم که ملی فکر می‌کنیم و به فکر مملکت هستیم ولی چرا با چشم بستن به واقعیت‌ها، خواسته و ناخواسته به منافع ملی ضربه می‌زنیم، بهای این لطمات را چه کسی باید بپردازد آیا این خدمت به تولید و کشور است؟
وی با تاکید بر این‌که باید توصیه‌های مقام معظم رهبری و رییس جمهوری را به راستی درک و به آن عمل کنیم، ابراز عقیده کرد: چرا به ظاهر حمایت از تولیدکننده و تشکل‌های آن‌ها را فریاد می‌زنیم ولی در عمل با آنها برخورد حذفی می‌کنیم؟
رییس هیات مدیره اتحادیه پنبه کاران پارس یادآور شد: هیچ کس حق ندارد منافع ملی را فدای رقابت‌های سازمانی و صنفی کند، همه اقشار باید کمک کنیم تا ضمن کسب سود برای اقشار مختلف مردم، بر درآمد و ثروت ملی نیز افزوده شود.
وی افزود: تشکل‌های واقعی و غیر واقعی چه واژه‌ای است؟ چرا با استفاده از چنین واژه‌هایی بی‌هویتی تشکل‌ها را زمینه‌سازی می‌کنیم. در هر صورت تبدیل ۱۸۰ هزار هکتار کشت پنبه در استان گلستان به ۱۳ هزار هکتار نیازی به توضیح ندارد و باید برای آن فکری کرد.
مظفری در پایان تنها راه نجات این محصول صنعتی را همبستگی و اتحاد و همکاری تشکل‌های ستادی پنبه کاران (اتحادیه) و کارخانجات پنبه پاک کنی و صنعت نساجی عنوان کرد و گفت: شاید از این طریق مسوولان کشاورزی به خود بیایند و فکری برای این تولید صنعتی بخش کشاورزی که بخش عظیمی‌ از صنعت کشور به آن وابسته است، کند و با ایفای نقش واقعی خود که سیاست‌گزاری و حاکمیت است با دخالت‌های خود موجبات کاهش و از دست دادن این تولید را فراهم نکند.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:58توسط دژهنر |
مد در خیابان حجاب
برگزاری دومین دوره جشنواره «زنان سرزمین من» نشان داد بحث ساماندهی مد و لباس برای زنان ایرانی جدی است.
برگزاری دومین دوره جشنواره «زنان سرزمین من» نشان داد بحث ساماندهی مد و لباس برای زنان ایرانی جدی است.
جلوی در چند تا پلاکارد پارچه‌ای چروک نصب کرده‌اند که رویشان نوشته شده «دومین جشنواره زنان سرزمین من». کمی آن طرف‌تر، چند تا خانم بچه به بغل، پله‌ها را بالا می‌روند تا ببینند آن بالا، وسط آن همه رنگ و پارچه چه خبر است.
در فاصله‌ای اندک از آنها، ۲ نفر دارند درباره لزوم برگزاری چنین جشنواره‌هایی حرف می‌زنند؛ دو تا خانم جوان احتمالا دانشجو؛ «مثل اینکه قرار است سالی یک بار از این جشنواره‌ها داشته باشیم» و آن یکی ادامه می‌دهد: «از وقتی که مجلس طرح سامان‌دهی مد و لباس را تصویب کرد، این نمایشگاه را راه انداختند تا طرح‌ها و مدل‌های جدید را تویش ارائه کنند».
اینجا خیابان حجاب است، مرکز آفرینش‌های هنری کانون پرورش فکری؛ میزبان دومین جشنواره زنان سرزمین من.
وقتی می‌گویند «نمایشگاه» یعنی شما در یک مجموعه می‌توانید بخش‌های مختلف را ببینید. ولی این اتفاق تا وقتی که دو سه بار در فضای گرم و خفه سالن‌ها نچرخید، رخ نمی‌دهد؛ آخر غرفه‌ها هیچ مشخصه‌ای ندارند که شما متوجه شوید دقیقا چی هستند و فرقشان با بقیه چیست.
به هر حال از یک طرف اگر شروع کنی، اول می‌رسی به نمایشگاه پوشاک زنان ایرانی پیش از اسلام؛ جایی که لباس‌های زنان در دوره مادها، ساسانیان، هخامنشیان و اشکانیان را – با پوشش کامل – به نمایش گذاشته‌اند؛ منتها بدی‌اش این است که نه غرفه‌ها جذابیت لازم را برای جلب توجه دارند، نه خود لباس‌ها شناسنامه درست و حسابی‌ای دارند که یک بازدیدکننده آماتور از تاریخچه‌اش سر در بیاورد. فضا هم آن قدر مصنوعی است که نمی‌توانی تصور کنی ۲ هزار سال پیش زن‌ها این لباس‌ها را می‌پوشیده‌اند و به مرغ‌هایشان دانه می‌داده‌اند!
● رو به جلو با تاریخ
کمی جلوتر که بروی، تاریخ هم با تو جلو می‌‌آید. اینجا قسمتی است که پوشش زنان بعد از اسلام را نمایش می‌دهد؛ غرفه‌هایی که مانکن‌هایشان لباس زنان دوره سلجوقی و زندیه و صفویه و قاجار را به تن کرده‌اند. اینجا هم البته آن قدر درهم و برهم و شلوغ است که به آدم مهلت نمی‌دهد با خیال راحت بایستد و تماشا کند.
راهنمایی هم نیست که برایت لبخند بزند و سر حوصله از نوع طراحی لباس‌ها بگوید. آدم این جور موقع‌ها مدام با خودش فکر می‌کند که وقتی این همه زحمت برای راه انداختن چنین برنامه‌ای کشیده می‌شود، چرا کسی حاضر نیست کمی صبر و حوصله کند و کمی ظرافت به خرج بدهد تا نتیجه کار چند برابر به چشم بیاید.
مثل هر نمایشگاه دیگر، اینجا هم سروکله خوراکی‌ها پیدا شده؛ منتها این دفعه روکش سنتی ماجرا باعث می‌شود کمتر حرص بخوری. توی زیرزمین غرفه‌هایی درست کرده‌اند که در آنها استان‌های مختلف محصولاتشان را عرضه می‌کنند؛ غرفه کرمان کلمپه می‌فروشد و غرفه کرمانشاه نان روغنی و شاید برای همین اینجا شلوغ‌ترین قسمت نمایشگاه است! به هر حال مردم عاشق خرید کردن‌اند.
●در حال و هوای کوچه برلن
تولیدکنندگان داخلی هم در نمایشگاه نماینده دارند. اینجا خانم‌ها دیگر سراز پا نمی‌شناسند. فضا کاملا فضای کوچه برلنی است. مانتوها دست به دست می‌چرخند و هر کس نظرش را می‌گوید و دست‌‌آخر هم می‌روند سراغ قیمت‌ها و چانه‌زنی شروع می‌شود. جلوتر که بروی می‌رسی به قسمت لباس‌های مشاغل.
شاید بشود گفت که این قسمت با مسما‌ترین قسمت جشنواره زنان سرزمین من است؛ جایی که برای تمام مشاغل زنانه لباس طراحی کرده‌اند؛ از مربی مهد کودک بگیر تا مهماندار هواپیما. ظاهرا لباس‌هایی که طراحان برای نیروی انتظامی، سپاه و ارتش دوخته‌اند برای عکاس‌ها حسابی جالب توجه است چون به محض اینکه وارد سالن می‌شوند، صاف می‌روند سراغ مانکن‌هایی که لباس ارتشی پوشیده‌اند.
سؤالی که در این قسمت ممکن است از خودت بپرسی، این است که این لباس‌ها واقعا چقدر قابل استفاده و کاربردی‌اند؛ یعنی آیا یک پلیس می‌تواند این لباس را بپوشد و راحت برود مأموریت!؟ کاش یکی بود که جوابت را بدهد. لابه‌لای این همه شلوغی، یک نکته کوچک کنکوری هم وجود دارد؛ اینکه در بخش طراحی لباس شما می‌توانید مدل‌های جدید را ببینید و برای خودتان سفارش بدهید تا بعد از مدتی عین آن را برایتان بفرستند.
البته در این قسمت لباسی زیر ۳۰ هزار تومان پیدا نمی‌کنید و شاید برای همین، کسی خیلی از این ایده مسئولان غرفه‌ها استقبال نمی‌کرد.
● چرا ظریف‌تر نه؟
دیگر دوره این حرف‌ها گذشته است که خودمان را خوشحال نشان بدهیم و گزارش را این طوری تمام کنیم که «اصلا همین که کسی به فکر برگزاری چنین جشنواره‌ای بوده، خودش کلی ارزش دارد» و این حرف‌ها! چرا؟ چون برآیند حرف‌های کسانی که به نمایشگاه سر زدند نشان می‌دهد که دیگر نمی‌شود با یک جشنواره متوسط مردم را راضی کرد. سؤال کسانی که کلافه از در نمایشگاه می‌آیند بیرون، این است که چرا نباید برای کسانی که دغدغه لباس پوشیدن و حفظ حجاب دارند، نمایشگاهی هنرمندانه‌تر و ظریف‌تر برگزار کرد؟
● مدها را ترکیه دارد تعریف می‌کند
یک سالن بزرگ، تعدادی پروژکتور، یک سن که به شکل به‌علاوه است و تعداد زیادی خانم مشتاق و هیجان‌زده برای دیدن شوی زنده لباس؛ شویی که فقط و فقط خانم‌ها در آن شرکت کرده‌اند.
دومین جشنواره «زنان سرزمین من»، یک بخش نمایش لباس هم داشت که در آن در طول یک ساعت و نیم، بیش از ۳۰ مانکن مجموعا ۱۰۷ مدل لباس را نمایش دادند؛ لباس‌هایی که از ایران و از کشورهای مسلمان همسایه انتخاب شده بودند.
در این نمایش زنده، همچنین ۳۰ مدل چادر، ۴۰ مدل مانتوی اسلامی و نزدیک به ۳۵ مدل لباس از کشورهای خارجی روی صحنه آمد. فروزان شاه‌کوپا – کارگردان دومین دوره نمایش زنده لباس جشنواره «زنان سرزمین من» - متولد ۱۳۵۲ و فارغ‌التحصیل رشته طراحی لباس و استاد دانشگاه در همین رشته است.
شاه کوپا از سال ۸۰ کارش را با کارگردانی شوی لباس در فستیوال بین‌المللی زنان در فرهنگسرای نیاوران شروع کرده و حالا ضمن ماه‌ها برنامه‌ریزی برای انجام بهتر این شو و آموزش Modeling و دفیله (نوع راه‌رفتن) و خودآرایی به مانکن‌ها، دومین نمایش زنده لباس را به جذاب‌ترین بخش جشنواره زنان سرزمین من تبدیل کرده.
● شما اگر خودتان در جایگاه تماشاگران شو بودید، کدام لباس را انتخاب می‌کردید؟
من سال قبل هیچ‌کدام از مدل‌ها را نپسندیدم، با اینکه کار شاگردان و دوستان خودم بود ولی این‌بار خوشبختانه خیلی کیفیت لباس‌ها، هم از نظر طراحی و هم ازنظر رنگ بالا رفته و من هم در جایگاه یک آدم معمولی و یک خانم از چندتا مدل خوشم آمد.
● چطور می‌شود به لباس‌های ارائه‌شده در این نمایش زنده لباس دسترسی پیدا کرد؟
تولیدکننده‌های لباس ما، آدم‌های بازاری‌ای هستند و ریسک نمی‌کنند که روی طرح‌های طراحان ایرانی کار کنند؛ ترجیح می‌دهند بروند سراغ الگوهای لباسی که در ترکیه جواب داده. نتیجه اینکه طراحان لباس هم ناگزیر می‌شوند مدل‌هایشان را با تعداد خیلی کم سفارش بگیرند. در نتیجه قیمت لباس‌ها برای مشتری گران تمام می‌شود و این جلوی رشد و گسترش مدل‌ها را می‌گیرد.
من در مصاحبه‌های این چند روز گفته‌ام که مد ما را ترکیه دارد تعریف می‌کند؛ تعریف مد ما نه به نیروی انتظامی مربوط است، نه به طور مستقیم به خواست مردم. طراحان لباس ترکیه‌ای سال‌هاست که در این زمینه تجربه دارند. ترکیه پل ارتباطی مد اروپا و آسیاست و به نوعی صاحب سبک در این زمینه است.
ترکیه راحت می‌آید مد اروپایی را آنالیز می‌کند و تبدیلش می‌کند به یک لباس اسلامی و بعد این لباس وارد بازار ایران می‌شود. بعد از ترکیه، کشور چین است که در زمینه لباس‌های اسلامی کارهای تازه‌تری را شروع کرده.
الان چندتا از دانشجوهای من به کشور چین معرفی شده‌اند که لباس اسلامی طراحی کنند و طبیعتا چند وقت بعد، خیلی راحت مانتوهایی با کیفیت بالاتر از مانتوی ایرانی با قیمت پایین وارد بازار می‌شود. در این شرایط مانتوی یک طراح ایرانی که مثلا ۸۰هزار تومان قیمت رویش گذاشته شده، فروش نمی‌رود، چون مانتویی به قیمت۵۰-۴۰ هزار تومان از چین وارد شده است.
● چه ویژگی‌ای در تولیدات ترکیه وجود دارد که برای مشتری ایرانی جذاب است؟
به همین لباس‌هایی که در بخش بین‌الملل ارائه شده نگاه کنید. اغلب الگوها ساده هستند، اغلب پوشش‌ها اسلامی و مناسب با عرف ما به حساب می‌آیند اما از پارچه‌هایی در آنها استفاده شده که متنوع و مناسب با سلیقه مشتری است؛ رنگ‌ها جذاب هستند و پارچه‌ها خوش‌رنگ. مدل‌ها طوری طراحی شده‌اند که یک خانم به راحتی بتواند از آنها استفاده کند.
من فکر می‌کنم در وهله اول، صنعت نساجی ما ضعیف عمل می‌کند. ما اگر تنوع پارچه داشته باشیم، حتی اگر مدل‌ها یکی باشند، هیچ مشکلی پیش نمی‌آید. ما مردم خوش‌سلیقه‌ای داریم و این شاید مهم‌ترین نکته‌ای باشد که طراحان ترک به آنها اهمیت داده‌اند.
● و حالا قرار است که چه اتفاقات خوبی بعد از جشنواره به وقوع بپیوندد؟
خانم قندفروش (دبیر جشنواره) این برنامه‌ریزی را انجام داده که طرح‌هایی را که رتبه می‌آورند با همکاری تولیدکننده‌ها و وزارت بازرگانی به تولید انبوه برسانند و قرار است دوتا فروشگاه بزرگ هم در سطح شهر تهران با همکاری شهرداری در اختیار جشنواره زنان سرزمین من قرار بگیرد. قبل از برگزاری جشنواره هم در حمایت از طراحان لباس به آنها برای اجرای طرح‌هایشان کمک مالی شد.
● این لباس‌ها نه مدرن است، نه اسلامی
مصطفی کارادومان – طراح لباس مشهور ترکیه‌ای – حدود ۲۷ سال است که در زمینه طراحی لباس فعالیت می‌کند. در ۱۳ سال اول فعالیتش به قول خودش کارهایش را آماتور می‌دانسته اما از سال ۱۹۹۳ که اولین خبرها و مطالب درمورد نمایشگاه و تولیدات شرکت «تکبیر» به عنوان اولین تولیدکننده لباس‌های اسلامی در شبکه‌های مختلف تلویزیونی و روزنامه‌های مهم دنیا منعکس شد، این شرکت به مجموعه معتبر و شناخته‌شده‌ای تبدیل شد تا حدی که شوهای لباس آن در میان مردم تمام دنیا طرفدار دارد.
کارادومان برای آنکه نشان بدهد طراحی لباس اسلامی را با اعتقاداتش انجام می‌دهد، نام تکبیر را انتخاب کرده است؛ هرچند که تولیدات تکبیر کمی ‌گران‌تر از مدل‌های مغازه‌های گران‌قیمت وطنی عرضه می‌شود.
● کیفیت لباس‌های نمایشگاه چطور بود؟
این نمایشگاه با نیت خوب شکل گرفته ولی به‌نظر می‌رسد هنوز فضای آن آماتوری و در آغاز یک حرکت مدرن است چون رقابتی در زمینه طراحی پوشاک در ایران وجود ندارد.
● و نظرتان درمورد نوع پوشش فعلی زنان ایران؟
من مدل‌های چادر را پسندیدم چون نسبت به مدل‌های دیگر اسلامی‌تر است اما لباس‌هایی که به تن خانم‌هاست، نشان می‌دهد که طراحان لباس ایرانی هنوز ذائقه مردم را نشناخته‌اند.
زنان ایرانی دلشان می‌خواهد که خوش‌لباس باشند اما لباس‌هایی که وجود دارد، نه مدرن است و نه اسلامی! من به عنوان یک طراح لباس‌های اسلامی بسیار مشتاقم فضایی به‌وجود بیاید تا با طراحان ایرانی در ارتباط باشم و متدهای تجربه‌شده در تکبیر را در اختیار طراحان ایرانی قرار بدهم.
● نمایش زنده لباس برای دختران جوان
خانم فرحناز قندفروش، مشاور استاندار تهران در امور بانوان و دبیر دومین جشنواه «زنان سرزمین من» است. او خودش از لباس‌های امسال خوشش آمده بود و یکی هم خریده و پوشیده بود. حرف‌های او را در مورد بخش‌های مختلف این جشنواره بخوانید.
لباس‌های موجود علاوه بر اینکه از فیلتر داوری‌ها گذشته، با در نظر گرفتن سلیقه مشتری‌ها وارد بخش نمایش زنده لباس شده است.
در انتخاب لباس‌ها الزامی به نظارت نیروی انتظامی نبود چرا که من به عنوان عضو کمیته سامان‌دهی لباس تقریبا می‌دانم که چه شاخصه‌هایی برای تأیید لباس، مورد توجه قرار می‌گیرد و تمامی لباس‌های ارائه شده کاملا مورد تأیید است.
بسیاری از سازمان‌ها در برگزاری این جشنواره به ما کمک کردند و بسیاری از متولیان امر پوشاک هم خود را از این جریان بیرون کشیدند.
شخصا با سیاست نیروی انتظامی در امور برخورد با بدحجابی موافق بودم اما به نظر می‌رسد که ضابطین نیروی انتظامی در برخوردها، تفاوت مواجهه با کسی که مغرض بود با دیگرانی که بر اساس عادت از این نوع پوشش‌ها استفاده می‌کردند را مشخص نکرده بودند و همین عدم توجیه ضابطین، در بعضی جاها برخوردهای نامناسب و در بعضی مواقع هم تضییع حق خانم‌ها را به دنبال داشت.
در طول برگزاری جشنواره، مهمانان خارجی زیادی داشتیم. در بخش بین‌الملل هم مهمانانی از عربستان، لبنان، روسیه، ترکیه، افغانستان، قفقاز و... در جشنواره حضور داشتند.
لباس‌های معرفی‌شده در بخش بین‌الملل، با هدف نشان دادن ظرفیت‌های موجود در کشورهای همسایه و مسلمان در این نمایشگاه شرکت داده شده‌اند، گرچه شاید بعضی طراحان از آنها به‌عنوان پیشنهادی جهت پوشش زن ایرانی ایده بگیرند.
۱۵طرح از ۱۰۷ طرح ارائه شده در نمایش زنده لباس، با توجه به نظرسنجی مردم برگزیده می‌شوند و مورد تقدیر قرار می‌گیرند.
برنامه‌ریزی شده که ان‌شاءالله برای ۴ ماه آینده، یک نمایش زنده لباس به طور اختصاصی برای دختران جوان برگزار کنیم.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:58توسط دژهنر |
وزیر نساجی هند اعلام کرد صنعت نساجی این کشور 35/17 میلیون شغل جدید ایجاد می کند.
به گزارش موج ، وی گفت : با جذب 150 هزار و 600 کرور روپیه (هر کرور معادل 10 میلیون) صنعت نساجی این کشور 35/17 میلیون شغل جدید ایجاد می کند .
از سال 2003 تا کنون 72 هزار و 452 کرور روپیه در این بخش سرمایه گذاری شده است.
سرعت رشد فعلی این صنعت در هند 9 تا 10 درصد است اما این رقم در آینده به 16 درصد می رسد.
همچنین قرار است صادرات این بخش در پایان برنامه 11 ام 5 ساله ی توسعه هند به 55 میلیارد دلار برسد .
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:57توسط دژهنر |
شعربافی، میراثی از تجارت جاده ابریشم ( قسمت دوم - پایانی )
نقش بند،نقش ترمه را در ذهن خود جای می‌داد و سپس روی کاغذ شطرنجی پیاده می‌کرد و بعد از طراحی روی کاغذ شطرنجی، فاصله‌های رنگ آمیزی کاغذ شطرنجی را با نخ روی دستگاه بافندگی پیاده می‌کرد.

‪ ۴۰‬گوشواره یعنی چهار خانه افقی شطرنجی که روی کاغذ شطرنجی پیاده می‌شد، که به آن یک " دستور " می‌گفتند و هر طرح امکان داشت از یک تا پنج دستور تشکیل شود که به آن نقش می‌گفتند.

به جز نقش‌بند که نقش اصلی را ایفا می‌کرد دو نفر دیگر در کار بافتن ترمه دخالت داشتند، یکی بافنده که چگونگی بافت توسط نقش بند به او گفته می‌شد که مثلا طرح شش رنگ ، زرد، سفید، گلی، سبز، آبی و مشکی ببافد و یا اول یا آخر کار، آبی را تکرار کند.

به کارگیری رنگ‌های گوناگون، پرتنوع و گاهی تضاد رنگ و استفاده‌از رنگهای مکمل موجب پیدایش فضایی بس عمیق و پر رمز و راز شده‌است.

زری بافی نیز یکی دیگر از زیباترین شعربافی‌هایی‌است که به وسیله دستگاهی به نام " دستوری " بافته می‌شود و از نظر شکل ظاهری تا حدودی شبیه سایر دستگاههای نساجی سنتی است.

اما آنچه که در مورد زری بافی در تاریخ آمده است نشان‌دهنده ظهور این پارچه در زمان هخامنشیان و رشد و توسعه آن در زمان ساسانیان بوده‌است.

بدون‌شک مخمل نیز یکی از پر تجمل‌ترین و شکوهمندترین تولیدات هنر بافندگی به شمار می‌رود.

روش‌های پیچیده و مشکلی که در تهیه‌و بافت پر نقش و نگار مخمل بکار می‌رود بسیار استادانه و پرزحمت است و این نوع بافت ابریشمی بسیار غنی و درخشان چشم نواز است و طرفداران زیادی در خاور و باختر دارد.

در موردزادگاه و زمان پیدایش این بافت پرمایه،در بین‌مورخان و صاحبنظران اتفاق نظری نیست.

لاتور (‪ (LATOUR‬عقیده دارد، ایتالیایی‌ها تا پیش از سده دوازدهم میلادی‌آن را پدید آوردند و تنها بافت قرون وسطایی است، ولی " فیلیس اکرمن" نیز ضمن تایید این نظریه بر آن است که مخمل در حدود سده ‪ ۱۵‬میلادی به ایران راه یافته‌است.

اما برخی یافته‌های دیگر نشان می‌دهد که مخمل بافی کم و بیش در یک زمان، ولی مستقل از هم و در سده چهاردهم میلادی نخستین بار در ایران و چین پدید آمد و سپس طی یک قرن به ایتالیا راه یافت.

دارایی بافی نیز نوع دیگری از شعربافی است که در لاتین به آن "ایکات" به معنی بستن، گره‌زدن یا پیچاندن اطلاق می‌شود.

در مورد محل اصلی دارایی،اطلاعات چندانی در دست نیست، برخی پژوهشگران بر این باورند که این شیوه بافت، طی قرن‌های ‪ ۱۵‬و ‪ ۱۶‬میلادی در اروپا و توسط اقوام مختلف با فرهنگ‌های جداگانه ابداع شده است.

پیچیدگی و ظرافت خاصی که در نقش‌ها و شیوه‌های بافت آن در جزایر مالی، سومبا، سوماترا و برنئو یافت شده، دلالت بر این داردکه خاستگاه اصلی ایکات در اندونزی بوده است.

قدیمی‌ترین نمونه ایکات پیدا شده مربوط به مصر در تاریخ ‪ ۱۱۰۰‬میلادی است.

ایکات را از مکزیک تا پرو نیز می‌بافتند همچنین از ماداگاسکار گرفته تا اسپانیا و هندوستان و تا غرب آفریقا ایکات بافته می‌شد.

در کشور ایران نیز این شیوه بافت از گذشته‌های دور در مناطق مختلفی از جمله کاشان، خوزستان، آذربایجان و گیلان وجود داشته ولی اینک ایکات یا دارایی بافی تنها در چند کارگاه شهر یزد توسط رمضان رضایی، غدیرزاده و ملک ثابت بافته می‌شود.

احرامی یکی دیگر از دست‌بافته‌های قدیمی یزد است که بیشتر برای سجاده بافته می‌شود، و از آن جا که بیشتر زائران خانه‌خدا از آن استفاده می‌کردند، به این نام مشهور شد و نقوش ریز و طرح چلیپا از مهمترین ویژگی‌های این دست بافته‌است.

سابقه این نقش در هنر سنتی ایران به چندین‌هزار سال می‌رسد و در دوره‌های تاریخی مختلف به طور ثابت در اغلب آثار ایران از سفال، فرش و گلیم گرفته تا معماری و حجاری قابل مشاهده است.

سایر دست بافته‌ها و یا شعربافی‌های یزدی که از گذشته‌ها بافت آنها مرسوم بوده ، منسوخ شده و بافت ماشینی آنها مرسوم شده است.

امامهمترین دلیل منسوخ شدن دست‌بافته‌های یزدرابایداختراع دستگاه بافندگی ژاکارد توسط شارل ماری فرانسوی در سال ‪ ۱۸۰۹‬میلادی دانست که صنعت بافندگی به عنوان هنری که تا آن زمان دستی بود، به صورت مکانیزه رواج یافت.

اتوماتیک شدن ماشین‌های بافندگی در اواخر قرن ‪ ۱۹‬و آغاز قرن بیستم به اوج خود رسید و با ورود دستگاه ژاکارد به ایران، دست‌بافته‌های یزد نیز از سال ‪ ۱۳۴۲‬جای خود را به ماشین‌های بافندگی داد.

این امر تاثیر عمیقی بر ساختار منسوجات گذاشت و موجب منسوخ شدن تمام دست بافته‌های یزدی شد تا جایی که اکنون فقط حدود پنج دستگاه شعربافی که برای بافت دارایی و احرام‌بافی استفاده می‌شود در این استان وجود دارد که دو دستگاه به منظور بازدید علاقه مندان در مدرسه ضیاییه یزد(زندان اسکندر) موجود است.

استادانی که اینک دارایی و احرامی می‌بافند نیز به دلیل کهولت سن، چند سالی دیگر دست از کار خواهندکشید و چنانچه‌مسوولان زودتر به خود نیایند، در آینده باید زوال این هنر اصیل ایرانی را شاهد باشیم.

استاد غضنفرملک ثابت باسنی حدود ‪ ۷۵‬سال و با ‪ ۶۰‬سال سابقه شعربافی اینک مشغول آموزش علاقه‌مندان این هنر است.

وی درگفت و گویی صمیمی با خبرنگار ایرنا گفت:من الان ‪ ۱۲‬سال مشغول آموزش در صنایع دستی هستم، ولی هنوز بیمه نشده‌ام و ساعتی نیز ‪ ۸۵۰‬تومان به من دستمزد می‌دهند.

ملک ثابت افزود:صنایع دستی بدون‌هنرمند معنی نخواهد داشت ووجود هنرمندان موجب شده تا ادارات صنایع دستی به طور گسترده در کشور شکل بگیرد.

وی گفت: متاسفانه تاکنون توجه جدی برای آموزش و ترویج شعربافی در استان یزدنشده و این هنربا چند هنرمندی که باقی‌مانده‌اندبه‌فراموشی سپرده شده‌اند.

این استاد شعربافی افزود:آنطور که پدران من تعریف کرده‌اند تا حدود ‪۱۵۰‬ سال پیش این هنر در یزد رونق بسیاری داشته و به نوعی معرف این استان و مردمانش در سایر بلاد بود.

وی اضافه‌کرد:امابا ظهور دستگاههای جدید و مکانیزه شدن نساجی، دستگاههای شعربافی نیز منسوخ شد و بیشتر آنها نیز به آتش کشیده شد.

ملک ثابت گفت:در کل کشور، این هنر به چند دستگاهی که در یزد موجود است، خلاصه می‌شود.

وی همچنین در خصوص فلسفه بافت دارایی گفت: تا ‪ ۸۰‬سال پیش حشره‌کشی برای از بین بردن حشرات در منازل وجود نداشت، حشرات از رنگ سبز، زرد و قرمز فرار می‌کنند، به همین دلیل دارایی با این رنگها بافته می‌شد و مردم نیز از آن به عنوان پرده‌استفاده می‌کردند و پشه نیز به‌این وسیله وارد اتاق نمی‌شد.

استاد ملک ثابت اینک دو دستگاه شعربافی و احرام بافی را در محل صنایع دستی برای آموزش هنرجویان و دو دستگاه دیگر را نیز در محل زندان اسکندر برای بازدید علاقه مندان برپا کرده است.

یک کارشناس صنایع دستی نیز با ابراز نگرانی از نبود توجه کافی به هنر شعربافی گفت: این هنر در گذشته رونق خاصی داشته و دلیل آن نیز وجود آثار نفیس و قدیمی است که به اعتقاد کارشناسان از بهترین و عالی‌ترین بافته‌ها قلمداد می‌شود.

محمدرضا خجسته که پیش ازاین اشاره‌ای به کارگاه قدیمی پدرش در محله "وقت و ساعت" شده بود، ادامه داد:محققان این هنر را به دو گونه تفسیر کرده‌اند، یکی آنکه اگر به صورت شعر نوشته شود معنای "مو باف" را می‌دهد و اگر " شر" نوشته شود به معنی بافت شال با ابریشم طبیعی است.

وی اضافه کرد: به همین دلیل محققان "شر بافی" را صحیح‌تر می‌دانند، اما الان در بین عوام "شعربافی" گفته می‌شود.

عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی یزد اوج دوران شعربافی در یزد را در دوران استاد غیاث‌الدین ذکر کرد و گفت: وی پرده‌هایی را بافته که یک طرف آن منظره بهار و طرف دیگر آن زمستان بود.

خجسته افزود:با وجود نرم‌افزارهای پیشرفته‌به‌راحتی نمی‌توان چنین پارچه‌ای را طراحی کرد.

خجسته با اشاره به منسوخ شدن بافت ترمه و سایر دست‌بافته‌ها به صورت دستی ازحدود ‪۳۵‬سال پیش گفت:احرام‌بافی و دارایی بافی نیز در حال منسوخ شدن است.

این کارشناس صنایع دستی، حفظ و حراست و احیای این هنر دستباف را ضروری دانست و گفت: دولت نیز برای توسعه و ترویج برخی هنرهای در حال منسوخ باید برنامه‌ریزی کند.

وی بر فرهنگ‌سازی و پذیرش صنایع دستی،به‌عنوان جزئی از زندگی مردم تاکید کرد و اظهارداشت: گردشگران خارجی وقتی پای به کارگاههای شعربافی می‌گذارند اهمیت و احترام زیادی برای آن قائل می‌شوند اما ایرانی‌ها ارزش واقعی آن را نمی‌دانند.

وی صنایع دستی راهویت یک ملت دانست و گفت: رونق صنایع دستی و داشتن آن بهترین راه برای جذب درآمد و کمک به امر اشتغال جوانان است.

استاد دانشگاه آزاد اسلامی یزد گفت: برای‌ترویج صنایع دستی باید کمیته‌های حمایتی برای تهیه مواد اولیه، رنگ‌آمیزی و آموزش تشکیل شوند تا صنایع دستی با کیفیت گذشته دوباره احیا شود.

خجسته افزود:صنایع دستی به خصوص شعربافی حدود یک نسل عقب افتاده و برای جبران آن با برنامه‌ریزی، مهیا کردن امکانات و ابزار، آموزش و فراهم شدن زمینه‌های فروش، این هنر و صنعت باید به نسل جوان منتقل شود.

آنچه گفته شد گوشه‌ای از هنر بجا مانده از تجارت جاده ابریشم بودکه اینک به گفته کارشناسان و بافندگان، وضعیت اسفناکی را می‌گذراند و به نوعی به حال خود رها شده است.

این کارشناس گفت:توسعه‌و ترویج صنایع دستی به‌خصوص هنرهایی همچون شعربافی و رسیدگی به وضعیت صاحبان هنر و آموزش ازموضوعاتی است که باید برنامه‌ریزی دقیقی برای آن شود.ک/‪۴‬

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:57توسط دژهنر |
" شعربافی " ، میراثی از تجارت جاده ابریشم(قسمت اول)
محله قدیمی " وقت و ساعت " در کوچه مسجد جامع یزد، با صداقت و مهربانی مردمانش و صدای دلنشین و ضرباهنگ موزون کارگاه شعربافی استاد " خجسته "، پذیرای هر گوش ناآشنایی است.

البته استاد خجسته به دلیل کهولت سن و آنچه کم لطفی‌ها می‌نامد دست از کار کشیده و شاید چند صباحی دیگر استاد رمضان رضایی که در کارگاه وی کار می‌کند نیز عطای این هنر بسیار قدیمی و زیبا را به لقایش ببخشد و همچون سایر استادان گوشه انزوا اختیار کند.

شعربافی یا شربافی (‪ ( SHERBAFI‬از جمله هنرها و صنایعی است که حدود ‪۳۵۰‬ سال پیش به وسیله دستگاهی بانام"ماکوپران" انجام می‌شد و در هر کوی و برزن شهر یزد مردم به این شغل مشغول بودند و امرار معاش می‌کردند.

این شغل در محله‌های قدیمی یزد مانند وقت و ساعت ، بازارنو، پشت باغ، شاه ابوالقاسم، جنگل و پشت خان، از رونق خاصی برخوردار بود و به عنوان شغل اصلی آن دوران محسوب می‌شد.

اما این هنر زیبا که برگرفته از روح و جان کویرنشینان است، خود میراثی ماندگاراز گذشته‌های دوراست و شاید بدون اغراق ، پیشرفت صنعت نساجی فعلی این استان به نوعی مرهون زحمات و رنج‌های نیاکان این سرزمین گرم و خشک است.

زری بافی ، مخمل ، پارچه قلمکار ، دارایی، احرامی، پتو، ترمه، روتختی، رویه‌لحاف، شال،پلاس،سفره، شمد، جیم، کرباس، قناویز، روفرشی، دندانی، بقچه، لنگ،کیسه‌حمام، پرده،اومک،چادرشب، دستمال یزدی و دستمال مرسریزه از محصولات شعربافی است.

متاسفانه اکنون فقط دارایی و احرام بافی آن هم درحد آموزش در این استان به وسیله دستگاه شعربافی بافته می‌شود و سایر محصولات دستبافته‌استان یزد با ورود دستگاههای بافندگی به بوته فراموشی سپرده شده‌اند.

بر اساس پژوهشی که پایگاه میراث فرهنگی یزد انجام داده است، تا سال ‪۶۸‬ یک هزار و ‪ ۷۷‬دستگاه بافندگی، ماسوره پیچی، چله کش و آهار زنی در مناطق مریم آباد، ابرندآباد، حسن‌آباد و محمودآباد فعال بود، اما اینک و به گفته کارشناسان بیشتر این دستگاهها از بین رفته‌است.

این هنر را در ابتدا بانوان با دستگاههای بسیار ساده در خانه انجام می‌دادند اما به دلیل رشد و توسعه این هنر و رونق اقتصادی آن مورد توجه مردان نیز قرار گرفت و موجب ایجاد کارگاهای شعربافی شد.

بر همین اساس، شاید قدیمی‌ترین اطلاعی که از این صنعت در شهر یزد وجود دارد مربوط به عصر ساسانی است که در این دوره به رغم محدودیت‌هایی که دولت در امر تجارت اعمال می‌کرد، حوزه نفوذ تجاری ایران با روم شرقی در غرب و از شرق تا هندوستان و چین امتداد داشت.

ابریشم در این زمان نخستین مقام را در داد و ستد چین و بیزانس احراز کرده بود و نامگذاری راهی که از خشکی به چین می‌رفت، راه ترازیتی تجارت ابریشم بود که از آن به عنوان "جاده ابریشم" یاد می‌کنند.

شاید در اینجاآوردن پاره‌ای از تاریخ سرزمین قنات ، قنوت و قناعت و شهر بادگیرها یعنی یزد ، خالی از لطف نباشد.

نام اصلی شهر یزد بنا به روایتی ایساتیس است که یکی از شهرهای دولت مادها بود.

در گذشته‌ها نیز روستایی که اکنون به "فرافر" و یا به قول عوام "هرفته" خوانده می‌شود و آثار تمدن باستانی همچون گورهای قدیمی و ظروف شکسته نیز در آن دیده شده است، یزد فعلی را تشکیل می‌داد و مورخان بنای کنونی یزد را به یزدگرد اول یا دوم ساسانی نسبت می‌دهند.

برخی دیگر از پژوهشگران عقیده دارند،اردشیر بابکان موسس سلسله ساسانیان شهر را یزد بنا نهاده و یزدگرد اول و دوم آن را به آبادی رساندند.

تاریخ جعفری نیز که به عنوان اولین کتاب مستقل تاریخی که در مورد یزد تالیف شده است، احداث یزد را به زمان اسکندر مقدونی و پس از تصرف ایران توسط او نسبت داده است.

ابن بلخی در قرن ششم هجری در کتاب فارسنامه خود نام اصلی یزد را "کثه" ذکر می‌کند.

کثه یا یزد فعلی از جمله مناطقی است که در مسیر فرعی جاده ابریشم قرار داشت و اگر بنای اولیه این شهر را به یزدگرد اول نسبت دهیم می‌توان احتمال داد که نخستین هسته تجاری شهر یزد مربوط به همین دوره بوده‌است.

مطالعات کارشناسان در مورد تجارت دوره ساسانیان نشان می‌دهد که یزد در این دوره از جمله شهرهایی بود که نه تنها در تجارت و داد و ستد ابریشم فعالیت داشت،بلکه در بافت پارچه‌های ظریف و زیبا به ویژه پارچه‌های ابریشمی مشهور بوده‌است.

از عهد ساسانیان، قطعات پارچه‌های ابریشمی به نام‌های تراز یا نگار جامه، پارچه‌های دیبق ، منیر و حریرسندس به جای مانده است که تکنیک بافت آنها دو پودی است و آن را به یزد نسبت داده‌اند.

مارکوپولو، سیاح معروف ونیزی که در قرن هفتم هجری به یزد سفر کرده است در سفر نامه‌اش نوشته که‌یزدشهر بزرگی است که از لحاظ تجارت و رفت و آمد، نقطه مهمی به شمار می‌رود.یک نوع پارچه ابریشمی و طلایی در آنجابافته می‌شود که موسوم است به پارچه یزدی که به همه جای دنیا صادر می‌شود.

اما دوران طلایی دستباف ایران و یزد به دوران صفویه برمی‌گردد، در این دوران، پارچه‌های ابریشمی ساده، زربافت و مخمل‌های ابریشمی در کارگاههای یزد، کرمان و کاشان بافته می‌شود.

این نوع پارچه‌ها معمولا برای جامه شاهزادگان و پرده و روپوش بزرگان به کار برده می‌شدوبه‌علت زیبایی و ارزشی که داشت اغلب ازطرف امرا و پادشاهان صفوی به عنوان خلعت و هدیه برای بزرگان کشورهای دیگر فرستاده می‌شد.

ظهور هنرمند نامی این دوران به نام "غیاث‌الدین" که بدون تردید وی را می‌توان از بزرگترین هنرمندانی دانست که با تمام وجود به هنر عشق می‌ورزید و چنان در نقاشی بر روی مقوا برای تهیه نقوش پارچه مهارت داشت که او را "غیاث نقشبند" می‌نامیدند.

غیاث‌الدین که اصالتی یزدی داشت، تاثیر بسزایی در توسعه هنر دستبافان در یزد داشت و چندی نیز در دربار صفویان در اصفهان فعالیت داشت.

دستگاههای شعربافی به طور عموم چوبی و دارای اندازه‌های متفاوت بودند که از قسمت‌های مختلفی مانند پدال، نورد(غلتک پارچه پیچ)، میخ طویله پهلوکش، موم مال، شانه، ورد، ماسوره، میل میلک، ساز، ماکو، میتیز، دفه یا دفتین، گرت ، چرخ سوره پیچی، کیسه شن و دستگاه چله‌دوانی تشکیل می‌شدند.

برای تهیه منسوجات دستباف، صنعتگران پس از تهیه و رنگرزی نخ مورد نیاز ابتدا آن را چله دوانی کرده و هشت تار از بوبین‌های مختلف را گرفته و آن را به گرد چرخی استوانه‌ای پیچیده و از آن عمامه ایجاد می‌کنند و همزمان با این کارعمل ماسوره‌پیچی به وسیله چرخ‌هایی که با دست به حرکت درمی‌آید انجام و پس از آن چله کشی و طراحی آغاز می‌شود.

در این مرحله طبق نقشه، تارهای لازم از سوراخ میل میلک دستگاه به روش خاصی عبور داده می‌شود و عمامه‌های چله به وسیله وردنه‌هایی درانتهای دستگاه مستقر می‌شود و به نسبت پیشرفت تولید، با خارج کردن قلمبک، مقداری از نخ عمامه باز شده و تولید ادامه می‌یابد.

در زیر پای بافنده، پدال وردهای دستگاه قرار داد که در ارتباط با طرح پارچه‌ها، دو به دو به بالا و پایین رفته و دو دسته تار را از هم باز می‌کند که به اصطلاح دهنه ایجاد می‌شودو در این حال با عبور ماکو از وسط دهنه، پود گذاشته می‌شود و با عوض کردن پاها، دو ورد دیگر را به حرکت درآورده و بافت را مانند آنچه گفته شد ادامه می‌دهند.

در صورتی که پود پارچه از چند رنگ باشد، به موقع از ماسوره‌های رنگارنگ استفاده می‌شود.

اما در میان دست بافته‌های یزدی که به آنها شعربافی نیز اطلاق می‌شود ترمه از شکوه و جذابیت فراوانی برخوردار است.

ترمه یا تیرمه واژه‌ای است هندی به معنی درخت سروی که خمیده باشد، این پارچه هفت رنگ که فقط در یزد ایران تولید می‌شود، زادگاه اولیه‌آن را کشمیر می‌دانند و برخی دیگر معتقدند که این هنر از ایران به کشمیر راه یافته و در آنجا کامل شده است.

از پیشینه ترمه تا قبل از سال ‪ ۹۰۰‬هجری قمری اطلاع چندانی در دست نیست و نشانه‌های این هنر و صنعت را از دوره صفویه به بعد شاهد هستیم.

این هنر در بدو ورود به ایران در انحصار زرتشتیان قرار داشت و از آن تنها برای دوخت شلوار گبری که نوعی تن‌پوش مخصوص مجالس جشن و سرور بود استفاده می‌کردند، اما سایر مردم یزد و پاره‌ای از سکنه کرمان نیز با این هنر آشنایی یافته و سبب بالندگی آن شدند.

ترمه در گذشته توسط انگشتان دست بافته می‌شود که به آن "انگشت باف" می‌گفتند که کار بسیار سخت و طافت فرسایی بود و ترمه باف برای بافتن یک تکه کوچک از این پارچه مدتها وقت صرف می‌کرد.

به گفته کارشناسان پایگاه میراث فرهنگی یزد، در اوایل قرن سیزدهم میلادی در جهت پیشرفت و بازدهی بیشتر،تحولاتی در این کار صورت گرفته و ترمه انگشت باف توسط شخصی به‌نام رضا ترک منسوخ شد وبافت ترمه با دستگاههای سنتی توسط این شخص عملی شد.

بافت ترمه در بین سایر دست‌بافته‌های شعربافی بسیار سخت و دقیق‌تر است.

دستگاه ترمه بافی از چهار ورودی تشکیل شده و در گذشته بافت ترمه توسط دو نفر استادکار و گوشواره‌کش انجام می‌شد به طوری که استاد کار در پایین و پشت دستگاه و گوشواره کش در بالای دستگاه بودند و این کار موجب ایجاد نقوش زیبابرروی پارچه‌های ترمه می‌شد ولی نقش اصلی را "نقش بند"برعهده داشت. ک/‪۴‬ ادامه دارد...

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:56توسط دژهنر |
نساجی خاتم الانبیا بوکان به دلیل قطع آب، برق و تلفن تعطیل شد
نماینده کارگران کارخانه نساجی "خاتم الانبیا" بوکان گفت‌‏: این کارخانه که ظرف ۱۵ روز ۱۸ هزار متر پارچه تولید کرده و به فروش رسانده است، از ۲۳ اردیبهشت به دلیل پرداخت نکردن بدهی آب و برق و تلفن تعطیل شده و ۳۰ کارگر این واحد به خیل عظیم بیکاران پیوستند.
افخمی اظهار داشت‌‏: حقوق آبان، اسفند، عیدی و پاداش سال ۸۵ و فروردین ۸۶ به کارگران پرداخت نشده است.
وی گفت : کارگران در شرایط بسیار سختی روزگار خود را می‌‏گذارند و این شرایط حسابی کارگران را کلافه کرده است.
این مقام کارگری تاکید کرد‌‏: ما کارگران از مسوولین استان انتظار داریم نگذارند تنها کارخانه ریسندگی بوکان که در ایران و خاورمیانه با تولیدات تک محصولی خود بی نظیر است، تعطیل شود.
وی گفت‌:‏ این کارخانه روکش مخملی صندلی ماشین‌‏های سبک و سنگین به خصوص محصولات ایران خودرو را تولید می کند که ظرف ۱۵ روز ۱۸ هزار متر پارچه در این کارخانه تولید و به فروش رسیده است.
وی ماشین آلات این کارخانه را در منطقه خاورمیانه بی نظیر دانست و اظهار داشت: اگر مدیریت صحیح بر این مجموعه مدیریت کند، کارخانه هیچ مشکلی نخواهد داشت، اما مدیریت کارخانه تصمیم گرفته این کارخانه را به هر شکل ممکن به شهرستان کرج انتقال دهد.
وی تصریح کرد‌‏: به دلیل ضعف شدید مدیریت، در شرایط حاضر، نبود سرمایه فعالیت کارخانه را تحت الشعاع قرار داده و با تزریق نقدینگی از اعتبارات کارگاههای زودبازده اقتصادی به واحدهای بحران زده، می‌‏شود امید تازه‌‏ای در کالبد کارخانجات مشکلدار دمید.
وی از مسوولان استان به خصوص از استانداری خواست به این واحد نظر مساعد داشته و نگذارند مدیران بی‌‏تدبیر چوب حراج به این کارخانه بزنند.
وی به طرح ارایه شده به مجلس شورای اسلامی پیرامون تزریق نقدینگی از اعتبارات بنگاههای زودبازده به واحدهایی که مشکل اقتصادی دارند، اشاره کرد و گفت‌‏: اگر تزریق نقدینگی به همراه نظارت عالی در کارخانه نساجی خاتم الانبیا بوکان صورت گیرد، این کارخانه با سوددهی بالا ، راندمان خوب و با ظرفیت عالی و به طور سه شیفته فعالیت خود را آغاز می‌‏کند.
افخمی به بدهی های شرکت اشاره کرد و گفت‌‏: کارگران از بابت حقوق معوقه ۸۰ میلیون تومان طلبکارند و ۴۳ میلیون تومان نیز از بابت حق بیمه کارگران به سازمان تامین‌‏اجتماعی بدهکار است و بانک ملی و رفاه نیز بیش از یک میلیارد تومان از شرکت طلب دارند.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:56توسط دژهنر |
لباس‌ها شناسنامه می‌گیرند

امان از مد پوشاک زنانه. وقتی تب مانتوهای نامناسب بازار را می‌گیرد، وقتی روسری‌فروشی‌ها پر می‌شود از شال‌هایی با شکل و شمایلی یکسان، چاره‌ای نداری جز اینکه به خریدی یک دست با بقیه تن دهی.
اغلب زمان اجرای طرح‌های سالانه مبارزه با بدحجابی به این نکته توجه می‌شود که باید برای طرح‌ها و مدها چاره‌ای اندیشید. هر چند مدتی نیز برخورد‌هایی با فروشندگان پوشاک صورت می‌گیرد، اما با شروع فصل سرما و ورود پوشاک فصل سرما این برخورد‌ها نیزکاهش می‌یابد.
البته دغدغه مجلس هفتم و دولت در این خصوص به تدوین لایحه سامان‌دهی مد و لباس و برپایی نمایشگاه‌هایی با این محور انجامید، با این همه، هنوز اقدام عملی در این ارتباط صورت نگرفته است.
همایش جلوه‌های حجاب که هفته گذشته برگزار شد، نشان از اقدامی متفاوت نسبت به سال‌های قبل در زمینه عرضه پوشاک به‌ویژه پوشاک زنانه دارد. گشایش واحدهای عرضه جلوه‌های حجاب دلیلی بر این ادعاست. امسال شورای اصناف نیز با ورود به این مسئله قرار است، عرضه پوشاک را کنترل و ساماندهی کند.
اینکه با وجود تعداد بی‌شمار واحدهای عرضه پوشاک چقدر موفق عمل کند، باید بعد از اجرای طرح در تابستان دید. هر چند از ابتدای شروع طرح بسیاری از مانتوفروشی‌ها به سرعت ویترین خود را تغییر دادند. سال‌های گذشته نیز اغلب مانتوهای کوتاه را در زمان اجرای طرح‌های مشابه می‌توانستید در بخش‌های کمتر در معرض دید پیدا کنید.
● مهلت تا اول تابستان
اگر شورای اصناف بتواند طرح اجباری شدن برچسب پوشاک را عملی کند، می‌توان امیدوار بود، قاچاق پوشاک و ضرری که تولیدکننده از این ماجرا متحمل می‌شود نیز تا حدی جبران شود. به گفته سردار سرتیپ پاسدار محمد علی نجفی، رئیس اماکن نیروی انتظامی، شورای اصناف کشور با همکاری مجامع صنفی و وزارت بازرگانی‌ توانسته است مقوله‌ای به نام برند و یا همان شناسنامه کالا را مطرح کند و به مرحله اجرا درآورد.
فروشندگان فقط تا ابتدای تابستان مهلت دارند تا کالاهای فاقد برچسب خود را یا بفروشند یا مرجوع کنند. به گفته رئیس اماکن نیروی انتظامی از ابتدای تیرماه امسال بنابر اعلام قبلی به اتحادیه‌ها و اصناف کشور، تمام پوشاک‌ بدون برند و برچسب اتحادیه جمع آوری می‌شوند.
وی گفت: از ابتدای تیرماه نیز ناجا به این طرح می‌پیوندد تا با هماهنگی اتحادیه‌ها و پشتوانه کمیسیون عالی نظارت، برخوردی جدی با متخلفان کند. با این همه، پلیس در تعیین مدل لباس، نقشی ندارد. سازمان‌هایی برای لباس‌ها شناسنامه صادر می‌کنند و پلیس نیز بر اساس همان ملاک عمل می‌کند. با اجرای این طرح، می‌توان امیدوار بود که اگر خانم‌ها از لباس شناسنامه‌دار استفاده کنند، دیگر دچار مشکل نشوند.
● خارجی‌ها هم بی‌نصیب نیستند
نه اینکه فقط لباس‌های وطنی شناسنامه می‌گیرند، لباس‌های خارجی نیز اگر مناسب تشخیص داده شوند، می‌توانند شناسنامه بگیرند. سردار نجفی در این باره گفت: وزارت بازرگانی و گمرک با هماهنگی‌های انجام شده به لباس‌هایی مجوز ورود می‌دهند که در قواره ارزش‌ها و استانداردهای مصوب قانون مجلس شورای اسلامی باشند و این در حالیست که نظارت بر اینکه چه کسی وارد کننده این لباس‌هاست و لباس‌های قاچاق تا چه اندازه با شیوه‌نامه تعریف‌شده برندها مطابقت دارند نیز بسیار ضروری است.
با این حال، نمی‌توان مطمئن بود که هیچ لباس‌ بی‌شناسنامه ای وارد بازار ایران نمی‌شود. به هر حال، بسیاری از افراد به شیوه های مختلفی پوشاک وارد کشور می‌کنند .
● واحدهای نمونه
علی‌الحساب تا پوشاک فروشگاه‌ها شناسنامه بگیرند، ۵۰۰ واحد صنفی نمونه در تهران افتتاح شد که پوشاکی را منطبق با معیارها و موازین عرضه می‌کند. البته این فروشگاه‌ها بیشتر لباس زنانه عرضه می‌کنند. برخی از صاحب‌نظران، نبود الگوی مناسب و لباس مناسب برای موقعیت‌های مختلف را یکی از دلایل بدحجابی می‌دانند.
قرار است، این واحدها، طرح‌های وطنی مناسب موقعیت‌های مختلف را برای خانم‌ها عرضه کنند. با این حال، به نظر نمی رسد ۵۰۰ واحد صنفی بتواند تمام نیاز جامعه را به لباس تامین کند. گذشته از اینکه بیشترین موارد مورد اختلاف و مجادله، لباس‌های محیط بیرون خانم‌هاست؛ وگرنه محیط‌های خانه که نمی‌تواند مشمول چنین استانداردهایی باشد.
● تنوع مدل‌ها کم است
هنوز برخی از فعالان اجتماعی اعتقاد دارند، مجلس و دولت نمی‌توانند به مردم بگویند، چه لباسی بپوشند. فاطمه آلیا نماینده مجلس در همایش جلوه‌های حجاب صریحا به این نکته اشاره کرد. وی گفت: اگر برای مردم هویت و فرهنگ تشریح شود، آنها هرگز حاضر نخواهند شد با نمادهای فرهنگ بیگانه در عرصه عمومی حاضر شوند.
عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه نیروی انتظامی چند سالی است که به یک دستگاه فرهنگی با برخوردهای فرهنگی تبدیل شده است، خاطرنشان کرد: ما نمی‌توانیم بگوییم کسانی که لباس مناسب نمی‌پوشند، تحت تاثیر اهداف سیاسی، فرهنگی، اقتصادی بیگانگان بوده و تعمدا هنجارشکنی می‌کنند، بلکه گاهی واقعا لباس مناسب در بازار وجود ندارد؛ از این رو، شورای اصناف با طرح جدید خود قصد پاسخگویی به نیاز عمومی را دارد. آلیا تولید لباس‌های مناسب و متنوع در چهارچوب هویت و فرهنگی ایرانی را از اهداف اعلام کرد
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:55توسط دژهنر |
نگاه دولت باید سامان دهی شود
در شرایطی که ما هنوز در اینترنت و استفاده شهروندان از سایت مناسب، سرعت و قانون مناسب در این زمینه درمانده ایم، چطور الکترونیکی شویم و امنیت را برقرار کنیم. سیامک عدالت خواه رییس سازمان نظام صنفی رایانه ای استان گیلان، در گفت وگو با ایسنا، درباره گزارش واحد اطلاعات اکونومیست که به بررسی وضعیت توان دیجیتالی ۶۹ کشور قدرتمند اقتصادی جهان پرداخت و عنوان کرده که ایران با امتیاز ۰۸.۳ از ،۱۰ در مکان ۶۹ و آخر این فهرست جهانی قرار دارد و درباره چرایی این مساله اظهار کرد: زیرساخت ها تنها با گام نرم افزاری قابل پیشرفت نخواهند بود؛ بستر الکترونیکی شدن در همه معیارهای آمادگی الکترونیکی به ساماندهی نیاز دارد و برای اجرا و پیشرفت اهداف باید مدیریت را به مباحث اجرایی معطوف کرد. وی ادامه داد: فضای تبادل اطلاعات نیازی است که نبود آن در نمونه بارز کارت سوخت دیده می شود، اگر کارت هوشمند سوخت الکترونیکی بود، مردم برای تهیه آن مراجعه نداشتند و مشکلاتی ایجاد نمی شد. او معتقد است: برای انجام چنین پروژه های زیرساختی به تشکیل گروه های مرتبط از تمام وزارت خانه ها و ارگان های خصوصی در قالب کمیته نیاز خواهد بود همچنین باید در نظر داشت که برای اجرای پروژه های بزرگ، دولت نمی تواند خودش را کاملا درگیر کند. عدالت خواه تصریح کرد: با توجه به رشد جمعیت، نگاه دولت باید ساماندهی شود و تنها درج در چارت سازمانی کافی نیست؛ دولت باید دو برابر نیروی انسانی را استخدام کند و از آن جا که دولت وامدار مردم است و مردم ولی نعمت دولت هستند، باید به مردم احترام گذاشته شود و وقتی جوابگوی مشخصی برای عدم تطابق در ساختار دولتی نیست چرا از بخش خصوصی و دانشگاهی استفاده نمی کنند. او ادامه داد: با توجه به این که کپی کردن پروژه ها در کشور نتیجه ساز نیست، چرا برای گلوگاه های کشور خود اندیشه نکنیم و با دانش محوری پروژه ها را انجام ندهیم؛ متاسفانه دید اجرا در بالا غلط است و تا این زمان برای نقش دادن به مساله کوچک دید و هدف نادرست بوده است. رییس سازمان نظام صنفی رایانه ای استان گیلان خاطر نشان کرد: نمی شود مردم را به گرایش به سمت الکترونیکی شدن وادار کرد اما بستر را فراهم نکرد؛ در حال حاضر در جریان کارت هوشمند سوخت به مردم اولتیماتوم داده شد در حالی که جایگاه های ارایه سوخت محدود است و این یعنی هدر رفتن سرمایه ملی که به دلیل نبود مشاوره خوب و قوی رخ داده است. به گفته او باید بخش خصوصی برای ایجاد فرهنگ استفاده به مردم فضاسازی کند و دولت در این فضای شفاف سیاست گذاری انجام دهد؛ IT مانند ساختن یک سد است که برای انجام آن باید به بستر زمین، جغرافیا، بودجه و سود هزینه (هزینه فایده) پرداخت و هیچ کشوری بدون مطالعه اقدام به ساختن سد نمی کند.
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:54توسط دژهنر |
ساختار بازارپوست و چرم در ایران
بازار پوست خام نیز مثل کالاهای مهم دیگر در نوسان بوده که این نوسان از سرعت کمتری برخوردار است معمولا" نوسان بازار پوست فصلی است. با توجه به اینکه بخش اعظم محصولات پوستی بصورت سالامبور-وت بلو-کراست و چرم بخارج از کشور صادر میشود قیمت آن نیز بستگی به رونق بازارهای خارج بخصوص اروپا و روسیه دارد.

نحوه داد و ستد پوست خام طبق عرف بازار نقدی و وعده دار است و تجار پوست و صاحبان صنایع چرمسازی در معا ملاتشان بهمدیگر اعتماد دارند. بخش قابل توجهی از بازار پوست در حیطه سازمان گوشت کشور است که فروش این سازمان بطریق و بیشتر نقدی است. افراد حقیقی و حقوقی و صاحبان صنایع چرمسازی می توانند در این مزایده شرکت کرده و پیشنهاد دهنده بالا ترین قیمت برنده مزایده شناخته می شود

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:53توسط دژهنر |
تاریخچه چرم ایران
شاهنامه یکی از برترین اثرهای تاریخ ادبیات ایران است و مقدس ترین اشاره به چرم به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی دهاک(ضحاک) بر میگردد. در آن هنگام کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشانید.


فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند و دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواند و بدین سان " درفش کاویان " پدید آمد. نخستین رنگهای پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه ای ویژه بر روی آن وجود داشته باشد. درفش کاویان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاریخ تا پیش از حمله اعراب به ایران، بویژه در زمان ساسانیان و هخامنشیان پرچم ملی و نظامی ایران را درفش کاویان می گفتند، هر چند این درفش کاویانی اساطیری نبوده است.


محمدبن جریر طبری در کتاب تاریخ خود به نام الامم و الملوک مینویسد: درفش کاویان از پوست پلنگ درست شده، به درازای دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بین نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است 60 سانتی متر به حساب آوریم، تقریباٌ پنج متر عرض و هفت متر طول میشود. ابولحسن مسعودی در مروج اهب نیز به همین موضوع اشاره میکند. به روایت اکثر کتب تاریخی، درفش کاویان زمان ساسانیان از پوست شیر یا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوری بر روی آن باشد.

 

قدمت استفاده از چرم در ایران به هزار و پانصد سال قبل از میلاد مسیح برمى گردد. یکى از مهم ترین استفاده این ماده نیز براى تولید کفش بوده است.

 

علاوه بر کفش پوست حیوانات اهلی به عنوان لباس مورد استفاده قرار می گرفت. روپوش چرمی نیز توسط آهنگران مورد استفاده قرار می گرفت تا آنها را در برابر حرارت آهن گداخته محافظت نماید. لباس خاص چوپانان که در حال حاضر نیز به صورت سنتی تهیه می شود از هزاران سال پیش مورد استفاده اهالی ایران زمین قرار می گرفت. علت استفاده از این نوع لباس حتی در مناطق گرمسیر ایران، توانایی لباس چرمی در خنک نگه داشتن بدن در گرما و گرم نگه داشتن آن در سرما می باشد.

حتی چرم در محصول سنتی و ارزشمند ایران یعنی فرش نیز مورد استفاده قرار می گرفت. از چرم جهت ضاف نگه داشتن لبه های فرشها استفاده می شده و می شود.

 

دباغی تا 50 سال گذشته به صورت سنتی صورت می گرفت. تا آنکه کارخانه های بزرگ و مدرن چرمسازی در مناطق مختلف کشور مانند مغان و همدان راه اندازی شدند.

 

در حال حاضر حدود 170 شرکت چرم‏سازی سالانه 130  میلیون فوت مربع (4 میلیون و 334 هزار متر مربع) چرم سبک تولید و به بازار عرضه می‏کنند. بیشتر این شرکت‏ها وابسته به بخش خصوصی‏اند. همچنین 80 شرکت تولید چرم سنگین نیز فعالیت دارند که تولید سالانه آنها به 90 میلیون فوت مربع می‏رسد. استان‏های تهران، آذربایجان شرقی، همدان و خراسان مهم‌ترین  مراکز چرم‏سازی ایران است

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:53توسط دژهنر |
ساختار بازار پوست و چرم در ایران
بازار پوست خام نیز مثل کالاهای مهم دیگر در نوسان بوده که این نوسان از سرعت کمتری برخوردار است معمولا" نوسان بازار پوست فصلی است. با توجه به اینکه بخش اعظم محصولات پوستی بصورت سالامبور-وت بلو-کراست و چرم بخارج از کشور صادر میشود قیمت آن نیز بستگی به رونق بازارهای خارج بخصوص اروپا و روسیه دارد.

نحوه داد و ستد پوست خام طبق عرف بازار نقدی و وعده دار است و تجار پوست و صاحبان صنایع چرمسازی در معا ملاتشان بهمدیگر اعتماد دارند. بخش قابل توجهی از بازار پوست در حیطه سازمان گوشت کشور است که فروش این سازمان بطریق و بیشتر نقدی است. افراد حقیقی و حقوقی و صاحبان صنایع چرمسازی می توانند در این مزایده شرکت کرده و پیشنهاد دهنده بالا ترین قیمت برنده مزایده شناخته می شود

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:52توسط دژهنر |
تجارت مصنوعات چرمی
شرکت در خصوص تولید و تهیه انواع البسه چرمی، کیفهای زنانه، کیف پول، کیف اداری و کفش دارای تجربه کافی می باشد.

و در کشور، استادان برجسته ای در خصوص تولید صنایع دستی چرمی بسیار زیاد و ارزشمند وجود  دارد و ما در خصوص تولید و فروش انواع صنایع دستی چرمی از جمله: انواع کیف، کمربند، جا موبایل، جا کلبه ی آباژور و چیزهای تزیینی حکاکی شده دیگر تجربه و تخشش داریم. و می توانیم به درخواست مشتری به هر مقدار تولید و تهیه در اختیارش قرار بدهیم.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:51توسط دژهنر |
بخشی از تولیدات آزمایشی کارخانه سبلان پارچه اردبیل به مددجویان بهزیستی اختصاص یافت
خبرگزاری جمهوری اسلامی:کارخانه سبلان پارچه‌اردبیل دراقدامی خیرخواهانه بخشی از تولیدات آزمایشی این کارخانه را به مددجویان تحت پوشش بهزیستی اختصاص داد. به‌گزارش روز چهارشنبه روابط عمومی این واحد صنعتی، در اجرای این عمل انسان دوستانه یک‌هزارو چهارصد دست لباس و دیگر تولیدات نساجی این واحد به بهزیستی استان اردبیل تحویل شد. این واحد نساجی با صد و سی هزارمتر مربع زیربنا و یک‌هزاروهشتصد میلیارد ریال سرمایه‌گذاری توسط بخش خصوصی درحال احداث است. با بهره‌برداری نهایی از این واحد بیش از چهارهزارو پانصد نفر مشغول به‌کار
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:51توسط دژهنر |
تجارت پوست خام
بر اساس قوانین ایران صادرات پوست خام ممنوع و انواع پوست در مراحل ساخت یعنی قابل صدور می باشد.

صادرات پوست گوسفند از مرحله سالامبور و پوست بز و گاو و گوساله از مرحله کراست میسر می باشد. بخش اعظم پوست گوسفندی ایران بصورت سالامبور به خارج از کشور صادر می شود. پوستهایی که جهت ساخت و ساز به کارخانه وارد می شود شامل پوستهای مناطق مختلف کشور می باشد. که از نظر اندازه کیفیت متفاوت هستند لذا بطور متوسط در صورتهای مختلف سالامبور گوسفندی ایران بشرح زیر می باشد:

 
   Selection  Percent  
   

AB100-110           
 15%  
   

AB70-75              
  15%  
   

CA100-105           
 25%  
   

CB1 90-95           
 25%  
   

CB2 80-85           
 15%  
   

Lamp 50-55          
  5%  

 

با درصدهای سوربندی بالا متوسط اندازه یک جمله سالامبور گوسفندی ایرانی 7 تا 5/7 فوت می باشد.

باید توجه داشت که پوست تمامی گاوها وابستگی زیادی به شرایط محیطی دارد و تغییر آب و هوا در کیفیت آن اثر مستقیم می گذارد. پوست گوسفندی ایرانی به دلیل جمع شدن بخش عمده چربی در دنبه در مقایسه با پوست گوسفند کشورهای دیگر کم چربی تر است این خود عامل مهمی در مرغوبیت و کیفیت برتر و ارزش پوست گوسفند ایرانی نسبت به پوست گوسفند کشورهای دیگر است کشور ایران دارای مناطق آب و هوایی متفاوتی می باشد. و توجه به این موضوع در هنگام خرید می تواند در بالا و پایینی بردن متوسط سورت سالامبور حاصل بسیار موثر باشد البته این توجه در مورد سایر دامها نیز حائز اهمیت است.

قبل از سورت بندی سالامبورها دورگیری می شوند و سپس از سورت بندی در دسته های 6 تایی بسته بندی شده و داخل کیسه نایلونی گذاشته می شود که کیسه نایلونی نیز در داخل گونی جای می گیرد. مقدار سالامبور در هر گونی با توجه به اینکه محتوی کدام سورت باشد متفاوت است:

 

 
   

Selection
 Bags        
   

AB100-110           
  8 groups (48 pieces)        
   

AB70-75              
 14 groups (84 pieces)        
   

CA100-105           
 9 groups (54 pieces)        
   

CB1 90-95           
 11 groups (66 pieces)        
   

CB2 80-85           
 12 groups (72 pieces)        
   

Lamp 50-55          
 

20 groups (120 pieces)
       

 

پس از بسته بندی گونی های هر سورت با نخ رنگین مشخص دوخته شده و شماره گذاری می شوند بطوریکه تحویل گیرنده از رنگ نخ و شماره گونی سورتای مختلف را براحتی تشخیص می دهد پس از بسته بندی و شماره گذاری با اخذ مجوزهای لازم آماده صادرات می گردد. بطور کلی سورت بندی و بسته بندی گوسفندی نیز همانند سالامبور می باشد ولی در بعضی کارخانه ها و یا در صورت درخواست مشتری بسته بندی بصورت پالت های 400 تا 500 جلدی می باشد.

لندازه متوسط هر جلد وت بلوی گوسفندی ایرانی همانند سالامبور با توجه به درصد سورت بندی 7 تا 5/7 فوت می باشد ضخامت وت بلوی گوسفندی بطور متوسط بیشتر از mm1 است. که به درخواست مشتری با تراشیدن توسط دستگاه فالس به پایین تر از ضخامت 1 می رسانند.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:50توسط دژهنر |
گزارش صندوق بین المللی پول در مورد اقتصاد ایران
هیات اجرایی صندوق بین المللی پول پس از سفری که به ایران داشت، در تازه ترین گزارش خود از اقتصاد ایران اعلام کرد که این کشور با عملکرد قوی بخش غیر نفتی به رشد اقتصادی پرقدرت خود ادامه خواهد داد.
به گزارش فارس، مدیران اجرایی صندوق بین المللی پول در ارزیابی خود از اقتصاد ایران اعلام کردند که اقتصاد ایران به رشد اقتصادی پرقدرت خود ادامه خواهد داد و بهبود وضعیت خارجی این کشور نیز همچنان ادامه دارد.
در این گزارش تصریح شد، بهبود رشد اقتصادی و وضعیت خارجی ایران از عملکرد قوی بخش غیر نفتی و شرایط مناسب بازار نفت حاصل شده است.
مدیران صندوق بین المللی پول ابراز نگرانی خود را از ادامه سیاستهای انبساطی و افزایش فشارهای تورمی در این کشور اعلام کردند و تصریح کردند که کاهش قیمت نفت وضعیت مالی و چشم انداز اقتصادی ایران را در حالت نامناسبی قرار خواهد داد.
در این گزارش یکی از مهمترین چالشهای اقتصاد ایران در آینده نرخ بالای بیکاری اعلام شد و خواسته شد که ایران سیاستهای مالی بسته تری را اتخاذ کند و اصلاحات ساختاری را برای ثبات اقتصادی خود تسریع بخشد.
هیأت اجرایی صندوق بین المللی پول که در راستای اصل چهار این صندوق اخیرا سفری به ایران داشت در گزارش خود اعلام کرد: بالا بودن قیمت نفت و محرک‌ها‌ی سیاستی مهم باعث شد تا اقتصاد ایران به رشد بالای خود در سال 2006-2005 (1385) ادامه دهد.
بنابراین گزارش، تولید ناخالص داخلی واقعی ایران در این سال 5/5 درصد تخمین زده شد. رشد بخش نفتی ایران باتوجه به تصمیم اوپک برای کاهش تولید زیاد نبود اما بخش غیرنفتی ایران در سال 1385 با رشد بالای شش درصد مواجه شد.
صندوق بین المللی پول ادامه داد: در عین حال تنش‌ها‌ی مربوط به فعالیت‌ها‌ی هسته ای ایران آثار منفی بر سرمایه گذاری بخش خصوصی در ایران بر جای گذاشت. نرخ بیکاری نیز نسبتا بالا یعنی در حدود 2/10 درصد در نیمه اول سال 1385 باقی ماند.
براساس این گزارش، باتوجه به کاهش قیمت مواد غذایی و کندتر شدن کاهش ارزش پول به نظر می‌رسد تورم در سال 1385 در حد 2/10 درصد باقی بماند. در حالی که نرخ تورم در آوریل سال 2006 به 7 درصد کاهش یافت در ماه‌های بعد این رقم افزایش یافت به طوری که در ماه دسامبر 2006 به 9/15 درصد رسید.
بنابراین گزارش، تورم طی 18 ماه منتهی به سپتامبر 2006 وضعیت باثباتی را طی کرد. به دلیل تفاوت تورمی میان اقتصاد ایران و شرکای تجاری اش نرخ مبادله موثر ریال ایران در طی این مدت 11 درصد افزایش یافت.
این گزارش افزود: طی دو سال گذشته سیاست مالی ایران از نوع انبساطی بوده است اگرچه پیش بینی می‌شود همچنان دولت ایران با مازاد مالی مواجه شود اما کسری مالی غیرنفتی ایران درسال 1386 به میزان 75/17 درصد افزایش خواهد یافت.
کسری مالی غیرنفتی ایران در سال 1385 با افزایش 25/14 درصدی مواجه شده بود.
مصرف بالای درآمدهای نفتی توانایی بانک مرکزی برای کنترل نقدینگی را کاهش داده است. نرخ رشد نقدینگی ایران در سال 1384 به 35 درصد رسید و در نیمه اول سال 1385 این رقم در حد 35 درصد باقی ماند. این در حالی است که پرداخت اعتبار به بخش خصوصی همچنان رشد بالایی را طی می‌کند.
صندوق بین المللی پول اضافه کرد: کاهش نرخ سود بانکی در مارس 2006 یکی از تصمیمات مهم ایران در این سال بود بازار بورس تهران نیز بعد از سپری کردن سالی بد در سال 1384 در ماه‌ها‌ی آوریل تا دسامبر 2006 وضعیت رو به بهبودی را سپری کرد.
شاخص‌ها‌ی خارجی ایران در سال 134 رو به بهبودی گذاشت. مازاد حساب‌ها‌ی جاری ایران به میزان 5/7 درصد تولید ناخالص داخلی افزایش یافت.این رقم برای سال قبل از آن 25/1 درصد بود. این رشد ناشی از بالابودن قیمت نفت و عملکرد مثبت بخش غیرنفتی بود. بنابراین گزارش، ذخایر خالص بین الملللی ایران از جمله ذخایر موجود در صندوق ذخیره ارزی معادل رقم واردات ایران در نه ماه منتهی به دسامبر 2006 افزایش یافت و در مقابل دیون خارجی ایران نیز با کاهش مواجه شد.
هیات اجرایی صندوق بین المللی پول تصریح کردند:اگرچه انجام اصلاحات ساختاری در ماه‌ها‌ی اول دولت احمدی نژاد کند شد اما اخیرا برنامه گسترده‌ای برای خصوصی سازی در ایران به اجرا گذاشته شده است. این برنامه مربوط به اصلاح اصل 44 قانون اساسی ایران است که بر اساس آن 80 درصد شرکت‌ها‌ی دولتی تا 10 سال آینده به بخش خصوصی واگذار می‌شود.
باتوجه به پیش بینی بالا ماندن قیمت نفت و وجود تقاضای خارجی برای صادرات غیرنفتی رشد مطلوبی برای اقتصاد ایران در دوره کوتاه مدت پیش بینی می‌شود. رشد تولید ناخالص داخلی ایران برای سال 1385، 8/5 پیش بینی شده است این رشد تا حد زیادی به رشد بخش غیرنفتی ایران مربوط می‌شود.
نرخ تورم برای سال 1385 همچنان دو رقمی پیش بینی می‌شود. حساب‌ها‌ی خارجی ایران به نظر می‌رسد در سال 1385 با کاهش مواجه شود اما در عین حال ذخایر ارزی خارجی ایران با افزایش
+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:49توسط دژهنر |
خوش‌تیپ‌های ایتالیایی، ‌با لباس ایرانی!
پاییز که از راه می‌رسد، همراه با تغییر رنگ و نمای طبیعت، فروشگاه‌های پوشاک نیز رنگ و لعاب تازه‌ای می‌گیرد و پارچه‌های ضخیم و بافتنی‌ها، کاپشن و هر آنچه نوید گرمایی دلچسب آمیخته با زیبایی را به خریداران می‌دهد به ویترین‌ها راه می‌یابد. در گذشته‌ای نه چندان دور، فروشگاه‌های پوشاک مردانه جلوه‌ چندانی نداشت؛ اما امروز مردان نیز ظاهری، آراسته، و مطابق مد و پسند روز می‌خواهند. همین است که فروشگاه‌های پوشاک مردانه نیز رو به گسترش گذاشتند و حرفهای بسیاری برای گفتن دارند.


یکی از مکان‌هایی که امروز به عنوان بورس پوشاک مردانه شناخته می‌شود خیابان استانبول، به ویژه پاساژ فردوسی و بازار کویتی‌هاست. با گذری در این بازار و پرس و جو از فروشندگان نکته‌ای که آشکار می‌شود وارداتی بودن قریب به اتفاق پوشاک فروشگاه‌ها است. به گفته اهالی پاساژ فردوسی 95 درصد پوشاک موجود، خارجی و از تولیدات ترکیه و چین است که هر روز هم سهم ترکیه از این بازار در مقابل چین کم و کمتر می‌شود. مشتریان عمدتاً از روی کاتالوگ‌های موجود در فروشگاه‌ها انتخاب و خرید می‌کنند. اما به گفته یکی از فروشگاه‌داران در میان اجناسی که با مارک‌های مطرح جلوه‌گری می‌کنند، اجناس تقلبی بسیار است؛ به این صورت که بسیاری از پوشاک در کارگاه‌های کوچک کشورهای چین و ترکیه بر اساس طرح لباس‌های مارک‌دار تولید می‌شود و به ایران می‌آید، در اینجا مارک می‌خورد و با قیمتی پایین‌تر از جنس اصل به فروش می‌رسد.

 

دیگر مرغ همسایه غاز نیست
با همه اینها، اما همچنان تولید کننده‌هایی در ایران در زمینه تولید پوشاک فعالند که تولیداتشان جلوه و کیفیتی ممتاز همپای بهترین‌های دنیا دارد. پوشاک ال‌سی‌من (LC MAN) از جمله این تولیدی‌هاست. خریداران شیفته اجناس خارجی باید بدانندکه اینجا دیگر مرغ همسایه غاز نیست. این شرکت کلیه البسه مردانه از قبیل کت و شلوار، پیراهن، پول‌او‌ر، کاپشن، اورکت، تی‌شرت، جوراب و کفش را تولید می‌کند.

 

این LC MAN یعنی چه؟
اشتباه نکید Lc man عبارتی انگلیسی نیست؛ بلکه ترکیبی است از» ال «و» سی «که ابتدا و انتهای نام خانوادگی مدیران این شرکت یعنی الیاسی است و» من «هم ترکیب حروف ابتدایی منصور و ناصر الیاسی دو برادر مدیر این شرکت تولیدی است.
با شروع فصل سرما بازار لباس‌های زمستانی گرم می‌شود از جمله انواع کاپشن- تی‌شرت‌های آستین‌بلند و ضخیم، پول‌اورها و ژاکت‌ها. ضمن اینکه برخی البسه در تمام فصل‌ها موجود است و مشتریان خود را دارد، مثل کت و شلوار، کفش و شلوار جین. کت تک پشمی، کاپشن‌های لاینردار که از آستین با زیپ‌ جدا می‌شود  و به صورت ژیله در می‌آید با جنس‌های جیر، چرم و کتان و کت و شلوار به رنگ‌های ذغالی، آبی نفتی و قهوه‌ای سیر از جمله تولیدات فصل سرمای السی‌من است. در عین حال که به گفته منصور الیاسی مدیر تولیدی، کت و شلوار طوسی نقره‌ای از لحاظ رنگ و کت‌های کمر کرستی امروز مد است و طرفدارانی دارد.

 

لباس اول ایرانی می‌شود، بعد جهانی
طرح و مدل کلیه اجناس بازار پوشاک مردانه به دلیل وارداتی بودنش، مطابق با مد کشورهای مبداء است. با این وصف الیاسی در خصوص مدل و طرح‌های پوشاک ال‌سی‌من می‌گوید: طرح ما براساس جدیدترین مدل‌های لباس اروپایی است. علتش هم این است که وقتی ما به فروشگاه‌های تک فروشی مان مراجعه می‌کنیم تا با نظر و سلیقه مشتریان آشنا شویم، این نیاز مشتریان کاملاً آشکار می‌شود که می‌خواهند براساس مد اروپایی لباس بپوشند. ما هم از این انتخاب تبعیت می‌کنیم؛ اما آنچه ما تولید می‌کنیم هرگز مو به مو مطابق با آنچه در کشورهای اروپایی تولید می‌شود نیست. ما طرح را می‌گیریم و براساس فیزیک اندام مردان ایرانی و فرهنگ پوششی ایران تغییراتی در طرح ایجاد می‌کنیم و البته آنچه به‌دست می‌آید نه تنها مورد پسند مشتری ایرانی است، که در کشورهای خارجی هم طرفداران بسیاری می‌یابد. چنان که تولید کنندگان ترک از طرح و کیفیت محصولات ما حیرت کرده و بسیاری از مدل‌های ما را الگو برداری می‌کنند. او می‌افزاید: تولیدات ما به کشورهای حوزه خلیج‌فارس، آلمان، ایتالیا و ترکیه صادر می‌شود و مارک LCMAN در کشور ترکیه کاملاً جا افتاده است. کت و شلوارهای Lcman در کشورهای اروپایی به قیمت 500 دلار به فروش می‌رسد.

 

نمایشی که اعتبار می‌آورد
هر محصولی نیازمند تبلیغات و شناخته شدن است. شرکت ال‌سی‌من یکی از تولید‌کنندگانی است  که در تنها شوی Fashion لباس مردانه ایرانی تولیداتش را بر اندام مانکن‌ها به نمایش گذاشت. الیاسی در این باره می‌گوید: در خارج از ایران به برگزاری چنین برنامه‌هایی اهمیت بسیار می‌دهند، و حضور یک شرکت تولیدی در شوی Fashion موجب بالا رفتن اعتبار نام آن می‌شود. تولید‌کنندگان خارجی فقدان چنین برنامه‌هایی را به پای ناتوانی ما می‌گذارند و ما اگر بخواهیم پوشاکمان را به دنیا معرفی کنیم، باید برگزاری چنین برنامه‌هایی را جدی بگیریم.
منصور الیاسی می‌گوید: ما با حضور در تنها شوی Fashion ایرانی که توسط آقای رزم‌آرا در هتل هما برگزار شد، نشان دادیم که می‌توانیم براساس فرهنگ ایرانی و اسلامی، مد بسازیم و حرکت کنیم. این حرکت آثار مثبت بسیار زیادی برای ما داشت و اعتبار کارمان را در ایران و ترکیه بالا برد.
اما متأسفانه به دلیل حمایت نشدن از این برنامه، این حرکت تا به امروز متوقف مانده است. مدیر LCMAN معتقد است که همه تولید کنندگان لباس و دست‌اندرکاران آن باید همراه و مصمم زمینه برقراری و اجرای مداوم شوی لباس ایرانی را فراهم کنند که بهترین راه برای ایجاد و ترویج مد ایرانی است.چنانچه ذکر شد محصولات چینی بازار پوشاک ایران را قبضه کرده‌اند و همچنان در حال پیش‌روی هستند اما الیاسی می‌گوید: شیک پوشان هرگز به سراغ پوشاک چینی نمی‌روند و به این دلیل هجوم گسترده اجناس چینی لطمه‌ای به فروش ما وارد نکرده است. پوشاک چینی کیفیت پایینی دارد. جنس چینی از لحاظ طرح و کیفیت در مقابل پوشاک ما کم می‌آورد. دلیل آن هم این است که ایرانی‌ها حرف اول را در ابتکار و خلاقیت و سلیقه می‌زنند. در حالی که مردمان شرق آسیا مثل ربات کار می‌کنند. طرح را می‌گیرند و بدون هیچ‌گونه تغییری ربات‌وار تولید می‌کنند. جالب است بدانید که حتی برخی تولید‌کنندگان کشور ترکیه نیز طرح و ایده را از ما می‌گیرند و با امکانات و تسهیلاتی که در اختیار دارند، تولید می‌کنند و اجناسشان را با سود بالا، به مشتریان ایرانی می‌فروشند. اما تولید پوشاک در ایران کمترین سودهی را دارد و میزان ورشکستگی در این صنعت بسیار بالاست.

جای خالی پارچه‌های ایرانی مواد اولیه تولید پوشاک اعم از پارچه و نخ، موضوع مهمی در دستیابی به یک پوشاک کیفی است. پارچه‌های به کار رفته در تولیدات Lcman عمدتاً از بهترین پارچه‌های ایتالیا و ترکیه است. الیاسی می‌گوید: علت استفاده از این پارچه‌ها کیفیت ممتاز آنهاست. البته با توجه به رشدی که کیفیت محصولات نساجی ایرانی به ویژه فاستونی دارد، برخی از تولیدات‌مان را با پارچه‌های تولید ایران تهیه می‌کنیم. مدیر تولیدی Lcman اگرچه می‌گوید این پارچه‌ها به درجه ممتاز کیفی مورد نظر نرسیده است، اما پیش‌بینی می‌کند که با رشد روزافزون این صنعت، در تولید محصولات Lcman از پارچه‌های ایرانی استفاده شود.جالب است بدانید اجناس خارجی که در فروشگاه‌های پوشاک عرضه می‌شود، به این دلیل که نرخ دقیق و ثبت شده‌ای ندارد و اعتمادی هم به مارک مشهور نصب شده بر آن نیست، بسته به خوش باوری و مثبت اندیشی مشتریان نرخ‌گذاری می‌شود. فروشنده‌ای در این باره می‌گوید: ما براساس ظاهر مشتری نرخی را بالاتر از قیمت واقعی مطرح می‌کنیم و به اصطلاح یک رقمی می‌اندازیم، گرفت، گرفت؛ نگرفت، با چانه‌زنی و بالا و پایین کردن، جنس را می‌فروشیم. در واقع فروشندگان پیش از آنکه بر روی جنسشان نرخ بگذارند، مشتری را ارزیابی می‌کنند! قیمتهای محصولات ال‌سی‌من مشخص است و در فروشگاه‌های این تولیدی، قیمت اجناس بسته به نوع مواد اولیه و کیفیت و طرح به این ترتیب است.
کت و شلوار از 80 تا 220 هزار تومان - پول‌اور از 20 تا 30 هزار تومان- پیراهن از 10 تا 30 هزار تومان- شلوار از 17 تا 32 هزار تومان- کاپشن از 30 تا 120 هزار تومان و اورکت از 70 تا 170 هزار تومان.در مقابل، حدود قیمت اجناس در بازار مکاره پوشاک خارجی خواندنی است:

کت و شلوار از 100 هزار تومان تا بالای یک میلیون تومان، کاپشن از 20 تا بالای 100 هزار تومان، شلوار از 15 تا 80 هزار تومان و... همین‌گونه بروید تا آنجا که ذهنتان قدرت پرواز دارد. مدیر ال‌سی‌من ضمن اینکه به خریداران پوشاک توصیه می‌کند که حتما کت و شلوارشان را به خشک‌شویی بفرستند و هرگز با دست و یا ماشین‌لباسشویی آنها را نشویند. این مژده را می‌دهد که تا پایان امسال، جدیدترین محصول ال‌سی‌من؛ یعنی کت و شلوار خاص دامادی همراه با جلیقه‌هایی با طرح براق همچون کروات با دستمال گردن، وارد بازار خواهد شد؛ با کیفیتی ممتاز و طراحی خاص مردان ایرانی.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:49توسط دژهنر |
چادرمشکی و تلفن‌همراه
فرید قدیری
به دنبال اعلام خبر کاهش چشمگیر تعرفه واردات پارچه چادرمشکی وزیر صنایع اعلام کرد: «طی سال‌های گذشته به‌رغم بالا بودن تعرفه واردات پارچه چادرمشکی، سرمایه‌گذاری مناسبی در زمینه تولید این محصول در کشور صورت نگرفته است».

بالاترین مسوول صنعتی کشور در ادامه با بیان اینکه «به این ترتیب یک اصلاحیه مناسب توسط وزارت صنایع در مصوبه مربوط به تعرفه واردات پارچه‌ چادر مشکی لحاظ شده، گفته است: «زمانی که تولید پارچه چادرمشکی در کشور جوابگوی نیاز داخل باشد تعرفه واردات این محصول افزایش خواهد یافت». با توجه به کاهش تعرفه واردات چادرمشکی از 70 به 16درصد و صحبت‌های روز گذشته وزیر صنایع چند نکته لازم است
مطرح شود:
1 -کاهش ناگهانی و بیش از 77درصدی حقوق و عوارض گمرکی چادرمشکی و رساندن آن به 16درصد و افزایش حقوق و عوارض گمرکی گوشی تلفن‌همراه از 4 به 60درصد دو سیاست متناقض در بخش صنعت است.
چادرمشکی محصولی تولیدی است. کشور ما سالانه چیزی حدود 60میلیون متر پارچه چادرمشکی نیاز دارد. در ایران و در حال حاضر سه کارخانه چادرمشکی وجود دارد که به‌رغم تلاش و تحقیقاتی که طی سال‌های گذشته انجام داده‌اند نتوانستند تکنولوژی پارچه چادر مشکی را پیدا کنند. اما این تلاش‌ها سرانجام نتیجه داد و حدود کمتر از دو ماه پیش یک کارخانه در حوالی اصفهان موفق به تولید این نوع پارچه شد. این کارخانه فعلا در سال قادر است یک‌ونیم میلیون متر پارچه چادر مشکی تولید کند.
داستان چادرمشکی تا حد زیادی شبیه داستان گوشی موبایل است با این تفاوت که مسوولان صنعتی درکشورمان 5ماه پیش و در حالی که هیچ نوع گوشی تلفن‌همراه در کشور تولید نمی‌شد تعرفه واردات ‌آن را افزایش دادند و تازه پس از افزایش تعرفه اقدام به امضای تفاهم‌نامه با شرکت‌های داخلی برای تولید داخلی کردند. اما برای چادرمشکی که به تازگی تولیدکنندگان داخلی در عرصه نساجی موفق به تولید آن شده‌اند تصمیم گرفتند با کاهش تعرفه واردات ورود چادر مشکی به کشور را آسان‌تر کنند.
2 - مسوولان صنعتی می‌گویند هر زمان تولید چادرمشکی جوابگوی نیاز داخل باشد تعرفه وارداتش را افزایش می‌دهیم. آیا در مورد گوشی موبایل هم به همین‌گونه درباره تعرفه وارداتش نگاه شد؟ آیا اکنون گوشی در داخل تولید می‌شود و یا اصلا به فرض اینکه تولید گوشی تلفن‌همراه در کشور شروع شده آیا میزان تولید، نیاز بازار را تامین می‌کند که تعرفه وارداتش 15برابر افزایش یافته است؟
به نظر می‌رسد سیاست‌های بخش صنعت درباره موضوعاتی همچون حمایت از تولید داخل، توسعه صنعت بومی و محدود کردن سیل واردات تا حدودی مبهم و در بعضی جاها همچون چادر مشکی و گوشی تلفن همراه در تناقض آشکار با یکدیگر است.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:43توسط دژهنر |
شاید چشمی باز شود‍‌؛ مقایسه صنعت خودرو و صنعت نساجی
بیشترین سفرها، قراردادها و جنجال‌های تبلیغاتی در مورد حضور کالاهای ایرانی در بازارهای جهانی مربوط به «خودرو» است. کمترین نصیب از این مذاکرات، توافقنامه‌ها و حرکت‌های تبلیغاتی نیز بی‌شک از آن نساجی است.

در داخل نیز درست همین رابطه برقرار است. کمتر روزی است که از مدل‌های جدید خودرو و افزایش تولیدات و توسعه و گسترش امکانات توسعه‌ای و... صنایع خودروسازی خبری منعکس نشود و بالعکس کمتر روزی است که از بحران‌های کارگری نساجی، ورشکستگی و تعطیلی کارخانه‌های پارچه‌بافی و... فضای رسانه‌ای پرنباشد. با این حساب صنعت خودرو، صنعت اول کشور است یا شاگرد اول و صنعت نساجی، صنعت آخر، شاگرد ته کلاسی. اما آیا حقیقت نیز چنین است شاید وضعیت فوق در طول یکماه در فضای رسانه‌ای و ذهنیت اجتماع جاخوش کند، اما در پایان هر ماه یا در شروع ماه جدید، زمانی که آمار صادرات صنعتی کشور به نحو غریبانه‌ای در گوشه و کنار مطبوعات جا می‌گیرد، حقیقت بر خلاف به ظاهر واقعیت عینی در ذهن فعالان صنعت کشور شکل می‌گیرد. به همین‌ آمار صادرات پنج ماه کشور که در روزهای اخیر توسط روابط‌عمومی وزارت صنایع و معادن منتشر شده است، توجه کنید: طی پنج ماه منتهی به آخر مردادماه، صادرات خودروسازان با 3/14درصد رشد نسبت به مدت مشابه سال قبل به 6/113میلیون‌دلار رسیده است. در حالی که رقم صادرات پنج‌ماه نساجی و پوشاک با 3/28درصد رشد به 104میلیون دلار بالغ شده است. ضمن اینکه این آمار نشان‌دهنده رشد و برابری صنعت نساجی نسبت به صنعت خودروسازی است، عدد درآمد حاصل از این دو صنعت نیز در فاصله بسیار اندک 9میلیون دلاری از یک دیگر قرار دارند. به عبارتی میلیاردها دلار و هزاران میلیارد ریال و حجم انبوه تبلیغات و رفت و آمدهای مقامات سیاسی و صنعتی کشور در طی یکی دو دهه اخیر و شعار صادرات خودرو به چهار قاره و... در عمل فاصله 9میلیون دلاری را نسبت به صنعت دیگر که محروم از تمامی این حمایت‌های مادی و معنوی بوده و تولیدکننده و صادرکننده آن با چنگ و دندان و یا شم و درایت و ایستادگی و تلاش خود به کسب و کار خود رونق داده‌اند، رقم زده است. این مطالب به هیچ وجه به معنای کوچک شمردن یک صنعت آن هم صنعت پراهمیت «خودروسازی» و رشته‌های ذیل آن نظیر قطعه‌سازی نیست، بلکه مقصود آن است که چشمی باز شود که اگر درصدی بسیار کوچک از این حمایت‌ها در طول سالیان از صنعت نساجی و پوشاک کشور فراهم می‌شد، ضمن آنکه اکنون لباس مردم خود را که اهمیت آن کمتر از امنیت تولید غذای مردم نیست در داخل تامین می‌کردیم حتی می‌‌توانستیم شاید در حد و اندازه صنایعی همچون پتروشیمی که صادرات 4/1میلیارد دلاری پنج ماه آن 30درصد صادرات کشور را به خود اختصاص داده است ظاهر شویم.
نامه اخیر 170 نماینده مجلس به رییس‌جمهور برای حل مشکلات صنایع نساجی و راهکارهای مطرح در آن می‌تواند آغازی بر این حرکت باشد.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:42توسط دژهنر |
صنعت پوشاک مزیت دارد، ‌رمق ندارد
گروه بازرگانی- «صنعت نساجی در ایران مزیت دارد، رمق ندارد». این جمله را از یک فروشنده عمده پوشاک در بازار استانبول شنیدیم. بازاری که سرشار از تنوع و کیفیت بود و هزاران نوع البسه را در رنگ‌ها و مدل‌های مختلف به نمایش گذاشته بود.

 

عمده خریداران آن بازار هم توریست‌هایی بودند که از کشورهای مختلف آمده بودند، برای سیاحت و تجارت. بنا بر آمار رسمی، صنعت پوشاک ترکیه سالانه 20میلیارددلار درآمد ارزی دارد که سهمی چشمگیر از کل صادرات 80میلیارد دلاری این کشور را در بر می‌گیرد.
آن فروشنده عمده که دستی در واردات مواد اولیه نساجی از ایران داشت، نمی‌توانست خوشحالی خود را از زمینگیر شدن صنایع پوشاک در ایران پنهان کند و کلام آخرش این بود: «ما تولید می‌کنیم و شما بخرید» اما مزیت نسبی در اختیار شما است». وقتی صادرات سالانه پوشاک و نساجی ایران روی محور 300میلیون دلار متوقف شده و به گفته رییس اتحادیه صنف پوشاک، سرنوشت 70درصد واحدهای تولیدی به تعطیلی ختم شده، جایی برای امکان‌پذیری رقابت و تولید کیفی باقی نمی‌ماند. رییس اتحادیه صنف پوشاک در گفت‌وگو با «ایسنا» به موضوعی اشاره کرده که در واقع چشم اسفندیار این صنعت است، «خلاء در طراحی و مد». ناگفته پیدا است که حیات پوشاک همچون یک کالای مصرفی، با تنوع در طراحی، بستگی دارد و هنگامی که روند تولید اتوماتیزه شود و از خلاقیت و تنوع فاصله بگیرد بدترین حادثه یعنی «رکود در بازار» رخ می‌دهد که این معادله در نهایت به سود بازارهای رقیب خواهد بود.
براساس آمار، گردش مالی، صنعت نساجی و پوشاک در سال 2005 به 4395 میلیارد دلار رسید و ارزش تجارت جهانی آن در همین سال 365میلیارد دلار بود.
سهم ایران از این گردش مالی و تجارت جهانی چه قدر بوده است؟ آمار نشان می‌‌دهد که 40درصد پوشاک مورد نیاز کشور از خارج وارد می‌شود، از چین، ترکیه، کره و... پس از آزادسازی تجارت جهانی نساجی از ژانویه سال 2005، تولیدکنندگان شرقی جانی دوباره یافتند و به استقبال فرصت‌ها رفتند.
به گزارش یورواستات، در سال 2005 صادرات پوشاک و نساجی چین به اتحادیه اروپا از نظر ارزش و حجم به ترتیب 42درصد و 36درصد افزایش یافت.
صادرات هند و ترکیه هم 18درصد و 4درصد بیشتر شد. اما صادرات کشورهای آفریقایی رو به کاهش نهاد، که دلیل اصلی آن رقابت تنگاتنگ کشورهای شرق آسیا در بازار اروپا و آمریکا بود.
در چهار ماهه اول سال 2006 اوضاع به گونه‌ای دیگر رقم خورد و صادرات جهانی انواع پوشاک به اتحادیه اروپا 11درصد کاهش یافت که سختگیری مدیریت تجاری این اتحادیه در خصوص تعرفه‌ها و اختلاف با چین نقش موثری در این زمینه داشته است.
با این حال صادرات پوشاک چین به اتحادیه اروپا به‌رغم موانع موجود، کماکان رو به افزایش دارد و از نظر حجم 16درصد در چهار ماهه اول سال‌جاری میلادی رشد داشته است. در گزارش یورو استات کیفیت و تنوع، مهم‌ترین مولفه‌های افزایش صادرات چین و ترکیه به اتحادیه اروپا عنوان شده است.
رییس اتحادیه پوشاک در ایران هم خلاء طراحی را عامل رویکرد جوانان به البسه خارجی دانسته است که بخش عمده آن از راه قاچاق وارد می‌شود اکنون شاید وقت آن باشد که در جمله آن فروشنده ترک تامل کنیم.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:42توسط دژهنر |
آیا چین خطرناک است؟
سعید پوردلیر
قربانیان رشد اقتصادی چین تنها تولیدکنندگان پوشاک و صنایع نساجی ایران نیستند. به نظر می‌رسد نه تنها همه اقتصادهای جهان، بلکه محیط‌زیست کره زمین نیز، دارد بهای ثروتمند شدن چینی‌ها را می‌پردازد.

به‌‌رغم تلاش‌های سیاستمداران چینی برای نمایش یک چهره مسالمت آمیز، سال‌ها است که برخی تحلیلگران سیاسی و اقتصادی، چین را یک خطر بالقوه برای جهان محسوب می‌کنند.
دموکراسی نصفه، نیمه و تک حزبی چین تحلیلگران سیاسی را نگران از توانمند شدن چین در میان ابرقدرت‌ها کرده است. همزمان رشد پیوسته و سریع اقتصاد چین، در کنار جمعیتی که به تنهایی بیش از 20درصد جمعیت کره زمین است و بازاری به منتها درجه بزرگ به حساب می‌آید، اقتصاد غرب را نگران ساخته و حتی برخی ژورنالیست‌های جنجالی تحلیل‌های تند و گاه بی‌پایه‌ای را در گوشه و کنار جهان به‌راه می‌اندازند، مبنی بر اینکه چین دشمن اقتصاد جهان است و یا قرن 21 را باید قرن چین نام نهاد. گرچه این موضوع واقعیت دارد که چین همه بازارهای جهان را به هم ریخته و جهان تک قطبی را عمیقا زیر سوال برده و نمونه آن را می‌توان در ماجراهای پرونده اتمی ایران به وضوح دید، اما دولت مردان آمریکا در مورد چین به گونه‌ای متفاوت می‌اندیشند و یا دست کم وانمود می‌کنند که به گونه‌ای دیگر می‌اندیشند.
از جمله توماس کریستنسن، معاون وزیر امور خارجه آمریکا، در امور شرق آسیا و اقیانوس آرام، تاثیر رو به رشد چین در صحنه سیاست و اقتصاد جهان را پیامد طبیعی رشد و توسعه اقتصادی آن کشور می‌داند و معتقد است: چین نباید تهدیدی برای ایالات متحده به حساب آید. وی که برای ادای یک شهادت در برابر کمیسیون بازنگری اقتصادی آمریکا – چین حاظر شده بود، گفت: دولت آمریکا به شدت تلاش می‌کند تا اطمینان حاصل کند که چین از سود خود در حمایت و تقویت نظام بین‌المللی آگاه است و فکر می‌کنم چین به طور روزافزونی از این سود آگاه می‌شود و ما در بسیاری از حوزه‌های نگرانی دو سویه در حال پیشرفت هستیم.
اما موضوع به نگرانی‌های آمریکا ختم نمی‌شود. گزارش‌های پیاپی سازمان‌های مدافع حقوق بشر مبنی بر نقض گسترده آزادی‌های فردی و حقوق انسانی در چین نیز نگرانی‌‌هایی را دامن زده است. چین نخستین کشور از نظر تعداد اعدام‌ها است.
انتشار خبر سه برابر شدن مازاد تراز تجاری چین نیز همه کشورهای شریک تجاری آن کشور را ناخشنود کرد. نیم نگاهی به بازارهای خاورمیانه هم کافی است تا ما را بی‌نیاز از محاسبات اقتصادی برای میزان نفوذ کالاهای چینی در منطقه کند.
پیش‌بینی می‌شود چین امسال هم اندکی کمتر از 10درصد رشد اقتصادی داشته باشد. بدین‌ترتیب چین، بریتانیا را پشت‌سر می‌نهد و به چهارمین قدرت اقتصادی جهان تبدیل می‌شود.
اقتصاد چین در حال نشان دادن جذابیت‌های خود برای سرمایه‌های خارجی است. این نگرانی وجود دارد که پس از کشور امارات اکنون نوبت چین باشد که با ایجاد جاذبه‌های خاص خود زمینه جذب سرمایه‌های میلیارد دلاری ایرانیان را فراهم کند و آنان را به میلیون‌ها فرسنگ آنطرف‌تر از مامن و وطن خود یعنی چین بکشاند.
به گفته «لئوجن تانگ» سفیر چین در تهران، چین در طول سال گذشته حجم بی‌سابقه مبادلات تجاری با ایران و به ارزش 10میلیارد دلار داشته است.
عابدیان یکی از بازرگانان فعال در زمینه صادرات و واردات در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس در خصوص مسائل داخلی می‌گوید: قوانین و مقررات اقتصادی ایران به گونه‌ای است که اجازه فعالیت محدودی را به ما می‌دهد و هزار توی بوروکراسی و عدم تامین منابع مالی از طریق بانک‌های خصوصی و دولتی باعث شده که سرمایه‌گذاران ایرانی به سمت سرمایه‌گذاری در چین ترغیب شوند. این بازرگانان دفاتری را در امارات و چین راه‌اندازی کرده‌اند، زیرا سرمایه‌گذاران از طریق تسهیلاتی آسان، گشایش اسناد اعتباری در امارات، منابع مالی مورد نیاز برای سرمایه‌گذاران و خرید کالا در چین را تامین می‌کنند و سپس بعد از خرید کالای ارزان در چین به طور مستقیم یا غیرمستقیم اقدام به صادرات کالا به کشورهایی چون عراق، پاکستان، ایران، افغانستان و کشورهای آسیای میانه می‌کنند. وی می‌گوید: شرایط آسان ثبت شرکت و اخذ روادید در چین باعث شده که حتی برخی از سرمایه‌گذاران عرب نیز به سمت این کشور کشیده شوند.
نگرانی‌ها تنها از ادامه این رشد نیست. اگر این رشد سریع، بادکنکی و حبابدار باشد، اقتصاد جهان دیر یا زود با یک موج رکود و نابسامانی روبه‌رو خواهد شد. امواجی همچون سونامی سهمگین و ویرانگر، اما کسی به درستی نمی‌تواند بگوید اقتصاد چین تا چه اندازه ثبات دارد.
اما به‌رغم دستاوردهای بزرگ اقتصاد چین، محیط زیست این کشور دچار آسیب‌های فراوانی شده است این روزها در پکن می‌توان بوی ناخوشایند گوگرد را حتی هنگام سفر در داخل خودروهای شخصی استشمام کرد. این در حقیقت رایحه زمستانی پکن است. این بوی سوختن میلیون‌ها تن زغال‌سنگ برای تولید برق و آب گرم مرکزی شهر است و این معضل تنها در پکن دیده نمی‌شود. هشت شهر از ده شهر آلوده جهان در چین هستند. هر هفته یک نیروگاه زغالی در چین وارد مدار می‌شود. امسال 80گیگا وات به ظرفیت تولید برق این کشور افزوده می‌شود. این میزان با کل برق تولیدشده در کشوری مانند بریتانیا برابری می‌کند. این در حالی است که امسال دو میلیارد تن زغال‌سنگ، معادل یک‌سوم کل زغال استخراج شده در جهان، در نیروگاه‌های چین مصرف می‌شود. همچنین چین نیمی از بتن و 30درصد از نفت جهان را می‌بلعد.
شتاب افسار گسیخته چین برای افزایش بهره‌برداری از معادن زغال‌سنگ این کشور سالانه 6000معدنچی را به کام مرگ می‌کشد.
بدین‌سان جنبه‌های منفی رشد بالای اقتصادی چین تنها به آلودگی زیست‌محیطی و مرگ‌و‌میر کارگران محدود نمی‌شود.
توسعه نیروگاه‌های چین هنوز پاسخگوی نیازهای اقتصاد رو به رشد این کشور نیست. به همین خاطر چین به منابع دیگر انرژی روی آورده است. نیروی آب یکی از این منابع است. پنج رودخانه بزرگ آسیا در چین جریان دارند. چین در حال ساختن سد بر روی همه آنها است.
بزرگ‌ترین این سدها، سد جنجالی «سه دره» یا (تری گورجس) است که بر روی رود یانگ‌تسه ساخته شده است.
چینی‌ها همیشه علاقه‌مند به اجرای طرح‌های غول‌آسا مانند دیوار بزرگ چین بوده‌اند. این طرح نیز در مقیاسی مشابه ساخته می‌شود. عرض این سد دو نیم کیلومتر و ارتفاع آن معادل یک ساختمان 40طبقه است. دریاچه پشت آن بیش از مجموعه دریاچه‌ها و آبگیرهای داخلی ایران، آب ذخیره می‌کند. ساخت این سد با هزینه 25میلیارد دلار پیش‌بینی شد، اما مهندسان چینی با 22میلیارد دلار، آن را تکمیل کردند. 3میلیارد دلار صرفه‌جویی.
خیلی‌ها از کوچ اجباری بومیان پایین‌دست این سد خبر دارند. اما درباره فاجعه زیست‌محیطی رود یانگ‌تسه کمتر سخن گفته می‌شود. تجربه ماهیگیران بومی رود یانگ‌تسه نشانگر این آثار است.
صیادان پیر می‌گویند که پیش‌تر ماهی‌های بزرگی به وزن 200کیلوگرم صید می‌کرده‌اند و هر بار که یک قایق به صید می‌رفت، دست‌کم با نیم تن ماهی برمی‌گشتند. ولی با بالا رفتن سد، ماهی‌ها هم از رودخانه‌ها محو شدند. دلفین و گراز ماهی بومی رود یانگ‌تسه هم که دو گونه پستاندار در معرض انقراض هستند، همراه با این ماهی‌ها از این رود ناپدید شده‌اند.
از آخرین باری که این دلفین‌ها در حال شنا دیده شدند شش سال گذشته است، آنها نیز قربانیان رشد اقتصادی خارق‌العاده چین هستند.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:41توسط دژهنر |
تسهیلات ویژه 200میلیون دلاری برای صنعت نساجی
گروه صنعت و معدن ـ دولت امسال هم اجازه استفاده تسهیلات ویژه حساب ذخیره ارزی به صنایع نساجی را صادر کرده است.
این در حالی است که صاحبان این صنعت در سال‌های برنامه سوم تجربه ناموفقی را در استفاده از این تسهیلات ویژه به دست آوردند.

به گزارش دنیای اقتصاد، قانون بازسازی و نوسازی صنایع نساجی که در برنامه سوم توسعه به تصویب رسید، مبلغ نیم‌میلیارد دلاروام با شرایط ویژه را از محل حساب ذخیره ارزی برای این صنعت اختصاص داد.
صاحبان این صنعت در سال‌های برنامه سوم موفق شدند بیش از 250میلیون دلار وام ارزی از حساب ذخیره ارزی برای نوسازی واحدهای تولیدی دریافت کنند اما اکنون به دلیل افزایش نرخ یورو این واحدها توان بازپرداخت وام را ندارند.
سردرگمی این گروه از مدیران صنعت نساجی و ناتوانی آنها در یافتن راه‌حل برای بازپرداخت بدهی‌شان به بانک‌ها اکنون باعث شده میزان استقبال این صنعت به استفاده دوباره از تسهیلات حساب ذخیره ارزی با تامل روبه‌رو شود.
دولت نیز امسال تصمیم گرفت اجازه استفاده مابقی اعتباری که از محل حساب ذخیره ارزی برای صنعت نساجی در نظر گرفته شده برای سال‌جاری صادر کند.وزیر صنایع و معادن در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران گفته است، وزارت صنایع در نظر دارد در برنامه چهارم هر میزان مبلغ باقی‌مانده از 500میلیون دلاری که در برنامه سوم برای بازسازی و نوسازی صنایع نساجی در نظر گرفته شده بود در برنامه چهارم توسعه استفاده شود.وی گفت: خوشبختانه هیات امنای حساب ذخیره ارزی برای انجام این امر قانع شده‌اند که بیش از 200 تا 220میلیون دلار با شرایط بسیار ویژه برای بازسازی و نوسازی صنایع نساجی استفاده شود.وزیر صنایع و معادن همچنین خاطرنشان کرد: امیدواریم رشد صادرات محصولات صنعتی و معدنی به اعداد و ارقامی برسد که بتوانیم تا پایان برنامه چهارم بدون صادرات نفت به موازنه تجاری بازرگانی با خارج برسیم و حجم صادرات غیرنفتی به خصوص محصولات صنعتی و معدنی معادل با واردات شود.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:40توسط دژهنر |
گزارشی از نمایشگاه محصولات نساجی و چرم، نمایشگاهی برای رونق صنعت نساجی و چرم
امین نوروزی- دوازدهمین نمایشگاه بین‌المللی ماشین‌آلات، مواد اولیه، منسوجات خانگی و محصولات نساجی و چرم که از 28 مرداد ماه در محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی آغاز به کار کرده بود، روز گذشته پس از 4 روز برپایی پایان یافت.


در این نمایشگاه 114 شرکت داخلی و 54 شرکت خارجی از 11 کشور انگلیس، آلمان، ایتالیا، ژاپن، چین، بلژیک، کره جنوبی، تایوان، امارات متحده عربی، ترکیه و فنلاند حضور داشتند.
از جمله کالاهایی که در این نمایشگاه مشاهده شد، می‌توان به ماشین‌آلات منابع نساجی و چرم، انواع قطعات و لوازم یدکی، کمپرسور، انواع الیاف و نخ، انواع پوشاک، کیف، کفش، فرش ماشینی، موکت، تشک، پرده، پتو و سایر قطعات و لوازم مربوط به صنایع نساجی و چرم اشاره کرد.
از آنجا که شرط ورود به این نمایشگاه مانند سایر نمایشگاه‌های تخصصی خرید بلیت ورودی بود استقبال عمومی نسبت به نمایشگاه‌های مشابه کمتر بود، اما موضوعی که واضح به نظر می‌رسید این بود که اغلب بازدیدکنندگان به صورت هدفمند در نمایشگاه محصولات نساجی و چرم حضور یافته بودند.
بخش عمده‌ای از مراجعه‌کنندگان افرادی بودند که قصد داشتند با شناخت کیفیت محصولات شرکت‌های مختلف و پرس‌وجوی شرایط فروش آنها، نمایندگی‌ فروش محصولات مورد نظر را بر عهده گیرند. ضمن این که گروهی از مردم نیز، با هدف بازدید از جدیدترین محصولات چرم و نساجی تصمیم به حضور در این نمایشگاه گرفته بودند.
یکی از نکات جالب توجه در نمایشگاه منسوجات و چرم، تعداد کم سالن‌های اختصاص یافته به این نمایشگاه بود.
به طوری که تنها سه سالن در برگزاری نمایشگاه مذکور به کار گرفته شده بود که با توجه به گستردگی این نوع محصولات، کم به نظر می‌رسید.
یکی از سالن‌ها، به مواد اولیه صنایع نساجی، ماشین‌آلات و قطعات یدکی، صنایع چرم‌ و نساجی و گروه مشاوره و بازرگانی و خدماتی اختصاص داشت. سالن دیگر مخصوص کفش و پوشاک چرم و محصولات نساجی بود و کوچک‌ترین سالن نیز، منسوجات خانگی را در خود جای داده بود.
تفکیک کالاها در سالن‌های مختلف نمایشگاه به خوبی صورت گرفته بود و نظم و انسجام در نمایشگاه امسال به طور مشهودی به چشم می‌آمد.
برخی انواع کالاهایی که در این نمایشگاه عرضه شده بودند، به‌علت حضور مارک‌های شناخته شده، از تنوع خوبی برخوردار بودند و تولیدکنندگان مختلفی در نمایشگاه حضور داشتند. کالاهایی مانند پتو و تشک از این دسته بودند. در مورد برخی کالاها از جمله فرش این تنوع مشاهد نمی‌شد و مارک‌های معدود و نه چندان مشهور در این نمایشگاه حضور داشتند.
به گفته یکی از غرفه‌داران، عدم حضور بسیاری از تولیدکنندگان فرش، به این دلیل بود که گروهی از شرکت‌ها ترجیح می‌دهند، تنها در نمایشگاه اختصاصی فرش حضور داشته باشند.
نکته قابل توجه در مورد فرش‌های عرضه شده در نمایشگاه امسال این بود که اغلب آنها از جنس ابریشم بودند.
یکی از محصولات جالبی که در نمایشگاه منسوجات مشاهده شد، نوعی پارچه بود که تحت عنوان پارچه سه بعدی معرفی شده بود. به گفته نمایندگی فروش این پارچه در نمایشگاه در این نوع پارچه‌ها، فضاهای خالی وجود دارد که امکان عبور هوا را میسر می‌سازد.
طبق گفته عرضه‌کنندگان، پارچه‌های سه بعدی برای تولید کفش و روکش صندلی‌ها، بسیار مناسب است.
نقش فعال شرکت‌های ترکیه‌ای در نمایشگاه امسال مساله‌ای بود که به وضوح مشاهده می‌شد.
به طوری که شلوارهای جین ترکیه‌ای مورد توجه عده زیادی از بازدیدکنندگان قرار گرفته بود. جالب اینکه برخی افراد از غرفه‌داران می‌پرسیدند که آیا امکان فروش این شلوارها در این محل وجود دارد؟ و غرفه‌داران پاسخ می‌دادند این محصولات ظرف چند ماه آینده به بازار عرضه خواهد شد!»
اغلب شرکت‌کنندگان در نمایشگاه محصولات نساجی و چرم، از روند برگزاری نمایشگاه ابراز رضایت می‌کردند و به این نکته نیز اشاره داشتند که وضعیت نمایشگاه امسال، تا حدود زیادی مناسب‌تر از سال‌های گذشته بود.
انتقادی هم که برخی افراد مطرح می‌کردند، به اطلاع‌رسانی نه چندان گسترده برپایی این نمایشگاه مربوط می‌شد.

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت16:40توسط دژهنر |